ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਇਕ ਆਦਮੀ ਪਿੱਛੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਇਕ ਕਮਰੇ ਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਇਕ ਤੀਵੀਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਣ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਪਲ ਯਾਦ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਸ਼ੁਜਾਹਪੁਰ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ 'ਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਜਦ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। 'ਕੀ ਉਹ ਓਨੀ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ... ਅਤੇ ਕੀ ਹਾਲੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ ?"
ਰੂਪ ਕੌਰ ਵੀ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜੀ ਉਸ ਵੱਲ ਭਾਵ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ; ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਆਉਣ ਦਾ ? ਪਰ ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ ਰੱਬ ਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਬਹੁੜਿਆ ਤਾਂ ਸਹੀ। ਫੇਰ ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਖ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਛੁਟਕਾਰੇ ਅਤੇ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪੈਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਝਲਕਣ ਲੱਗੀ।
"ਹੁਣ ਤੇ ਤਸੱਲੀ ਹੋ ਗਈ।" ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ, "ਚੱਲ ਹੁਣ ਲਿਆ ਫੜਾ ਇਹ ਥੈਲੀਆਂ ।"
ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਥੈਲੀਆਂ ਦੁਰਜਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲੈ ਕੇ ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
“ਤਾਂ ਹੁਣ ਫੇਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹਵੇਂਗਾ?" ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੁਕਮ ਸਿੰਘ ਖਚਰੀ ਜਿਹੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
“ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ। ਸਮਝੌਤਾ ਤਾਂ ਇਹੀ ਸੀ।"
"ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ।" ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਖੜੀ ਇਕ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਵਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ, "ਇਹ ਰੂਪ ਕੌਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ। ਐਹ ਵੇਖ ਇਸ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਵੱਲ।" ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਝੱਗੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।
ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨਫਰਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੁਕਮ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
"ਇੰਜ ਕਿਉਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਏਂ ਇਸ ਕੀ ਤਰਫ । ਯੇਹ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀਓਂ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੈ। ਤੁਮ ਸਿਪਾਹੀ, ਜੋ ਟਕਿਆਂ ਖ਼ਾਤਰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਰ ਵੇਚਦੇ ਹੋ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੇਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਦੱਸ ਸਰੀਰ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਰ?" ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਮਿਲਗੋਭਾ ਜਿਹਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੂਪ ਕੌਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਤੀਵੀਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਖਿੱਚਕੇ ਬੂਹਿਉਂ ਬਾਹਰ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਚ ਲੈ ਗਈ ਸੀ।
“ਰੂਪ ਨੂੰ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਸਪੁਰਦ ਕਰ ਦੇਵੋ ।" ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਆਖਿਆ।
"ਰੂਪ ?” ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਉਸ ਵੱਲ ਤਿੱਖੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ, ਆਓ ਮੇਰੇ ਨਾਲ।"
ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਦੁਰਜਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਇਕ ਨੰਗੀ ਤੀਵੀਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵੇਹੜੇ 'ਚ ਭੁੰਜੇ ਡੇਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੋਲ ਹੀ ਰੂਪ
