ਕੌਰ ਖੜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਘਦੇ ਕੋਲਿਆਂ 'ਚ ਲੋਹੇ ਦਾ ਇਕ ਸਰੀਆ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ ਇਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਲਾਲ ਤਪਦਾ ਸਰੀਆ ਅੱਗ ਚੋਂ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਪਈ ਤੀਵੀਂ ਦੇ ਢਿੱਡ 'ਤੇ ਛੁਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਵੀਂ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕ ਉੱਠੀ। ਇਸ ਤੀਵੀਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ 'ਚ ਲੁੱਟਮਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੁੱਕ ਲਿਆਏ ਸਨ।

ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਅਦ 'ਚ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਅਤੇ ਜਿਸ ਪਿੰਡ 'ਚ ਉਹ ਰੂਪ ਕੌਰ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਮਝਦਿਆਂ ਛੱਡ ਆਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਸਾਰੇ ਆਦਮੀ ਕਿਤੇ ਲੁੱਟਮਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਸੇ ਫ਼ੌਜੀ ਟੁਕੜੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਝੜਪ 'ਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਬਾਅਦ 'ਚ ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਲੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਫ਼ਵਾਹ ਤਾਂ ਸੁਣੀ ਸੀ ਕਿ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਕੋਈ ਪੋਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਫਰੰਗੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਸ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁੜੀ ਇਹ 'ਰੂਪ' ਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹੁਕਮ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ: "ਲੈ ਬਈ, ਇਹ ਤਾਂ ਸੋਨੇ ਕੀ ਖਾਨ ਹਮਾਰੇ ਹਾਥ ਆ ਗਈ। ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਅਤੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਲ ਵੱਟਦੇ ਹਾਂ।"

“ਵੇਖੋ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ! ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ", ਹੁਕਮ ਸਿੰਘ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਦਲ ਲਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਰੂਪ ਕੌਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ 'ਚ ਰੱਖਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁਪਈਆਂ ਦੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਥੈਲੀਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।"

"ਸੁਣ ਕੇ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਕੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ।"

ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ, "ਔਰ ਹਾਂ, ਦੋਬਾਰਾ ਕਭੀ ਰੂਪ ਕੌਰ ਕੋ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜੇ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਹਾਲ 'ਇਸ ਔਰਤ' ਤੋਂ ਵੀ ਬੁਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਕੇ ਸਾਥ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਨੇ ਕੇ ਬਾਅਦ... ।"

ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਹ ਇਹ ਪਤਾ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਰੂਪ ਕੌਰ ਨੂੰ ਕਿਸ ਥਾਵੇਂ ਰੱਖਣਗੇ ? ਸਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਹਵੇਲੀ 'ਚ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ? ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ। ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਹੋਰ ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਇਹ ਭੇਦ ਜਾਣਨ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਫੇਰ ਬੋਲਿਆ।

"ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਪੈਸੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਰੂਪ। ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ ਹੋਰ ਕਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਮਕਸਦ ਲੁਕਾਉਂਦਿਆਂ ਅਤੇ ਡਰ ਵਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਆਖਿਆ।

ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹੁਕਮ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਭਾਵ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ। ਹੁਕਮ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸਮਝਦਿਆਂ ਉਹ ਬੋਲਿਆ:

"ਚੱਲੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਲਿਹਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਬਸ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਥੈਲੀਆਂ ਹੋਰ।“