"ਠੀਕ ਏ। ਪਰ ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹਵਾਂਗਾ ਕਿ ਰੂਪ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ 'ਚ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ।'"

"ਤਕਲੀਫ਼ ? ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਰਾਮ ਹਾਸਲ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਵੇਖ ਲਵੋ।"

ਰੂਪ ਕੌਰ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਭਾਵ ਸਮਝ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਵਾਹੇਗੁਰੂ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਫਜ਼ਲ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ।"

"ਮੈਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਤਸੱਲੀ ਹੋਈ।" ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਹੁਕਮ ਸਿੰਘ ਤੇ ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਵਲ ਤਕਦਿਆਂ ਕੜਕਵੀਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਥੈਲੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਪਰਤਾਂਗਾ। ਪਰ-ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲਵੋ ਕਿ ਜੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਧੋਖਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿਊਂਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ...।"

"ਸਰਾਂ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਵਾਪਸ ਤੁਰ ਪਏ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ: “ਮੇਰਾ ਖਿਆਲ ਹੈ ਦੁਰਜਨ ਸਿਆਂ ਕਿ ਇਸ ਖੇਤਰ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਲਈਏ। ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਫੌਜੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ।"

"ਫ਼ੌਜੀ ਕਾਰਵਾਈ ? ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਮਕੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ? ਉਹ ਕੀ ਹਾਲ ਕਰਨਗੇ ਰੂਪ ਕੌਰ ਦਾ। ਮੈਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾ ਸਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੀ ਪੋਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ 'ਚ ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ...। ਇਸ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਕੌਰ ਨੂੰ ਕਿਸ ਥਾਵੇਂ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ ?"

ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਭਾਵ-ਪੂਰਨ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਰੂਪ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਹੀਨ ਕੁੜੀ ਹੈ। ਉਸ ਆਖਿਆ ਸੀ : ਵਾਹੇਗੁਰੂ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਫਜ਼ਲ ਹੈ...। ਇਸ ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਸੀਤ 'ਚ ਜਾਂ ਮਸੀਤ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਹਵੇਲੀ 'ਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਡੇਰਾ ਵੀ ਮਸੀਤ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਇਸ ਸਰਾਂ 'ਚ ਹੀ ਹੈ।"

***

19

ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗੇ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੰਡੇਦਾਰ ਝਾੜੀਆਂ 'ਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਇੱਧਰ ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਣ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਹ ਏਸ ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਕਿ ਫ਼ੌਜੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਲ੍ਹੇ ਕੋਲੋਂ ਹੋ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਕੁਝ ਦੂਰ ਦੋ ਤਿੰਨ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਚੱਟਾਨਾਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਵਾਗਾਂ ਉਸ ਪਾਸੇ