ਫ਼ਾ. [بِگو] ਬਿਗੋ. ਕਹੁ. ਕਥਨ ਕਰ. ਗੁਫ਼ਤਨ ਦਾ ਅਮਰ. "ਬੁਗੋ ਨਾਨਕ ਅਰਦਸਿ ਪੇਸਿ ਦਰਵੇਸ ਬੰਦਾਹ." (ਤਿਲੰ ਮਃ ੫) "ਨਾਨਕਾ ਸਚੁ ਬੁਗੋਇ." (ਸ੍ਰੀ ਅਃ ਮਃ ੧)