ਅੱਗ ਲੱਗੇ ਚੰਦਰੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਨੂੰ,
ਅਸਾਂ ਜਾਨ ਯਾਰ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਬਾਜ਼ਾਰ 'ਚ ਕਰ ਹਲਾਲ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ,
ਅਸਾਂ ਜਾਨ ਸੂਲੀ ਉੱਤੇ ਧਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤੇਰੀ ਆਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਹੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿਣਾ,
ਚਾਹੇ ਲੱਖ ਦੁਨੀਆਂ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ ਤਾਹਨੇ ਓਏ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ ਤੇਰੇ ਲਾਰਿਆਂ 'ਚ,
ਫੇਰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਸੱਚ ਲੱਗਦੇ ਤੇਰੇ ਬਹਾਨੇ ਓਏ।
ਅੱਖੀਂ ਕਣੀਆਂ ਡਿੱਗਣ ਤੇਰੇ ਇਸ਼ਕ ਦੀਆਂ,
ਬਣ ਮੋਤੀ ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰੁਲ਼ੀ ਆਂ।
ਮੇਰੇ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤੇਰੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਚੱਲਣਾ ਆਏ,
ਲੱਗੇ ਜੀਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਸੂਲੀ ਆ।
ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਤੈਨੂੰ ਢੂੰਡ ਥੱਕੀ,
ਆਪਣਾ ਖ਼ੁਦਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਰੁੱਸਾ ਬੈਠੀ।
ਖ਼ੁਦਾ ਤਾਂ ਮਨਾ ਲਵਾਂ ਉਹ ਝੱਟ ਮੰਨ ਜੂ,
ਪਰ ਦਿਲ ਯਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਮੈਂ ਕਰਾ ਬੈਠੀ।
ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਜਖ਼ਮ ਮੈਂ ਸਾਂਭ ਰੱਖਾਂ,
ਉੱਤੇ ਪੱਟੀ ਕਰ ਲੈਣੀ ਆ ਮੈਂ ਲਾਰਿਆਂ ਦੀ।
ਲੋਕੀ ਹੱਸਦੇ ਨੇ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਹੀਰ ਉੱਤੇ,
ਬਣੀ ਕੰਜਰੀ ਮੈਂ ਨਜ਼ਰੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ।
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆ ਮੁੱਖ ਦਿਖਾ ਜਾ ਸ਼ੈਰੀ ਤੂੰ,
ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਸੌਂ ਜਾਊ ਕਬਰਾਂ 'ਚ ਮੇਰੀ ਰੂਹ।
ਮੇਰੀ ਗੋਰ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਰੋਣਗੇ ਆਸ਼ਕ ਸਾਰੇ,
ਨਾਲੇ ਰੋਊ ਟੁੱਟੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੋਅ।
