ਅੱਗੇ ਈ ਇਕ ਰੋਗ ਅਵੱਲੜਾ ਦੋ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ।
ਕਿਧਰੇ ਫੇਰ ਗਵਾਚ ਨਾ ਜਾਵਾਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤਾ ਨਾ ਖੁੱਲ ।
ਉਮਰਾਂ ਲਈ ਹੁਣ ਬੈਠ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਜਾਂ,
ਨਿੱਤ ਨਿੱਤ ਸੱਜਰੇ ਖ਼ਿਆਲ ਸੁਝਾ ਗਏ ਕੰਬਦੇ ਕੰਬਦੇ ਬੁੱਲ ।
ਮੇਰੇ ਲੂ ਲੂ ਵਿਚ ਓਸੇ ਦੀ ਦਿਸਦੀ ਏ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ,
ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਲਰ ਤੇ ਸਜਿਆ ਏ ਉਹ ਫੁੱਲ ।
ਨਾਲ ਭੁਚਾਲਾਂ ਦਿਲ ਦਾ ਕੋਠਾ ਹੋਇਆ ਡਾਵਾਂ ਡੋਲ,
ਡਿੱਗੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਨੂੰ ਦਰਕਾਰ ਏ ਅੱਜ ਬਾਹਵਾਂ ਦਾ ਤੁਲ ।
ਪੱਲਾ ਮਾਰ ਬੁਝਾ ਦੇ ਭਾਵੇਂ ਪੱਲਾ ਤਾਨ ਬਚਾ,
ਸੱਧਰਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਦੇ ਦੀਵੇ ਦਾ ਏਹੋ ਏ ਮੁੱਲ ।
ਬਣ ਗਏ ਨੂਰ ਮੁਨਾਰੇ 'ਕਾਸ਼ਰ' ਆਵਣ ਵਾਲਿਆ ਲਈ,
ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਆਪ ਗਏ ਆਂ ਨ੍ਹੇਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰੁਲ ।
