ਅੱਖ ਝਪਕਣ ਵਿਚ ਤਾਰੇ ਅਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੋਂ ਲਾਹਵਾਂ ।
ਡੁੱਬ ਜਾਵਾਂ ਮੈਂ ਉਹਦੀਆਂ ਜੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਨਿਗਾਹਵਾਂ ।
ਇਹਦੇ ਵਿਚ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਮਾਹੀਆ ਤੇਰੀ ਕਸਮੀ,
ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਭੁੱਲਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਰਾਹਵਾਂ ।
ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਦੇਵੇਂ ਬਹਿਣ ਜੇ ਮੈਨੂੰ,
ਜਗ ਦੇ ਮਹਿਲ ਮੁਨਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਡਾਹਵਾਂ ।
ਜਿਹੜੀ ਖੇਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕੋਈ,
ਉੱਥੇ ਉੱਗਣਾ, ਦੱਭ, ਕਰੀਰਾਂ, ਕਾਹੀਆਂ, ਘਾਵਾਂ ।
ਸਾਰੇ ਫ਼ਿਕਰ ਅੰਦੇਸ਼ੇ ਲਾਹਕੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਦੇਖਾਂ,
ਜੀਹਨਾਂ ਤਾਈਂ ਬਖ਼ਸ਼ੀਆਂ ਉਹਨੇ ਹੈਨ ਪਨਾਹਵਾਂ
'ਸ਼ਾਕਿਰ' ਏਹੋ ਹਸ਼ਰਤ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਢੋਲਾ,
ਤੇਰਾ ਨਾਵਾਂ ਜਪਦਿਆਂ ਸ਼ਾਲਾ! ਮੁੱਕਣ ਸਾਹਵਾਂ ।
