ਆਖਰਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਜ ਭੁਗਤਾਉਣਾ ਪਿਆ।
ਨਾਲ ਫ਼ਸਲਾਂ ਦੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਰਝਾਉਣਾ ਪਿਆ।
ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੱਝਾ ਜਾਪਦਾ ਮੇਰਾ ਵਜੂਦ,
ਘੁੰਮ-ਘੁਮਾ ਕੇ ਦੇਖ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਪਿਆ।
ਐਵੇਂ ਉਸ ਪਰਬਤ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸ਼ੋਖ਼ ਟੀਸੀ ਵੱਲ ਨਾ ਝਾਕ,
ਖੰਭ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿੱਥੇ? ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਪਿਆ!
ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਭਾਗ ਛੇਕੇ ਸਨ ਕਦੇ,
ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਪ ਬਖ਼ਸ਼ਾਉਣਾ ਪਿਆ।
ਖੁਸ਼ਕਸਾਲੀ, ਕਹਿਤ ਦਾ ਇੰਜ ਹੋ ਗਿਆ ਸਹਿਜੇ ਇਲਾਜ,
ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਔੜ ਦੀ ਮੀਂਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਸਾਉਣਾ ਪਿਆ।
ਇਸ ਲਈ ਮਮਤਾ ਮੇਰੀ ਦਾ ਰੁੱਗ ਭਰਿਆ ਜਾਏ ਨਾ,
ਖਾ ਕੇ ਡੂੰਘੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ’ਚ ਮੁਸਕਾਉਣਾ ਪਿਆ।
ਤੰਗ ਇਕਲਾਪੇ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਵਸ ਗਿਆ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ,
ਫਿਰ ਇਕਲਾਪਾ ਉਹਨੂੰ ਕਿਉਂ ਅਰਸ਼ ਅਪਣਾਉਣਾ ਪਿਆ?
