ਮੇਰੇ ਮਹਿਬੂਬ ।
ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੀਂ ।
ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਫੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ।
ਇੱਕ ਹੱਥ 'ਚ ਮੈਂ ਕਲਮ ਚੱਕੀ ਐ ।
ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਪੂ ਵੱਲ ਕੀਤਾ ਐ ।
ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਪਿਉੁ ਦਾ ਹੱਥ ਨਾ ਫ਼ੜਿਆ,
ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਉਹ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੀ ਸੁਰਖ਼ੀ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ ।
ਮੇਰੇ ਮਹਿਬੂਬ ।
ਮੇਰੇ ਘਰ ਕਈ ਵਾਰ ਦਾਣੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ।
ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ।
ਤੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਪਿਆ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ।
ਮਾਂ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜਮ੍ਹਾ ਵੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ।
ਮੇਰੇ ਮਹਿਬੂਬ ।
ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੀ ਐਸੇ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਬੈਠਾਂ
। ਕਿ ਉਹੀ ਖਰਚਾ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਰਾਹਤ ਦੇ ਦਵੇ ਸਾਨੂੰ ।
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ।
ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚੀ ਬੈਠਾਂ ।
ਮੇਰੇ ਮਹਿਬੂਬ ।
ਮੈਨੂੰ ਰਾਤ ਪਏ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਖਿਆਲ ਜਾਂ ਸੁਫ਼ਨੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ।
ਮੇਰੇ ਪਿਉੁ ਦੇ ਝੁਰੜੀਆਂ ਪਏ ਹੱਥ ਮੈਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸੌਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ।
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ ।
ਮੇਰੇ ਮਹਿਬੂਬ ।
ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਝਾਂਜਰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਦੇਵਾਂ ।
ਮੈਂ ਮਾਂ ਦਾ ਗਹਿਣੇ ਪਿਆ ਹਾਰ ਛੁਡਵਾਉਣਾ ਐ ।
ਜੀ ਟੀ ਰੋਡ ਵਾਲੀ ਰੰਗਲੀ ਕੋਠੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ।
ਕੱਚਾ ਘਰ ਜੋ ਚੋਅ ਰਿਹੈ ਉਸਦੀ ਹੀ ਸੋਚ ਮਾਰਦੀ ਐ ਮੈਨੂੰ ।
ਮੇਰੇ ਮਹਿਬੂਬ ।
ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਕਰਦਾਂ ਤੈਨੂੰ ।
ਪਰ ਸਾਡੇ ਤਿੰਨ ਜੀਆਂ 'ਚ ਚੌਥਾ ਜੀਅ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ
ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਮਾਂ ਦੀ ਥਾਲ 'ਚ ਪਈ ਇੱਕ ਰੋਟੀ,
ਕਿਤੇ ਅੱਧੀ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ।
ਮੇਰੇ ਮਹਿਬੂਬ ।
ਮੈਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨਾ ।
ਕੱਲ੍ਹ ਪਿਆਰ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ ।
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੋਹਫ਼ਾ ਲੈਣ ਗਿਆ ਸੀ ।
ਪਰ ਬਾਪੂ ਦੀ ਖੰਘ ਦੀ ਦਵਾਈ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਆਇਆ ।
ਮੈਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨਾ ।
ਮੇਰੇ ਮਹਿਬੂਬ ।
ਆਹ ਮੇਰਾ ਆਖ਼ਰੀ ਖੱਤ ਐ ਤੈਨੂੰ ।
ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਸਾੜ ਦਵੀਂ ।
ਕਿਤੇ ਸਾਡੀ ਮੁਹੱਬਤ ਹਾਸਾ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ ।
ਤਮਾਸ਼ਾ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ ।
ਅਲਵਿਦਾ ।
