ਆਪਣਾ ਆਪ ਵਿਖਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਦੀਵੇ ਬੁਝਦੇ ਹੋਏ ।
ਬੇਸ਼ਕ ਝੁਲਦੇ ਝੱਖੜ ਵਿਚ ਸਿਰ ਨੰਗੇ ਕੁਝ ਦੇ ਹੋਏ ।
ਦਿਨ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਏ ਬੱਦਲ ਵਰ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ,
ਰਾਤੀਂ ਰੋਇਆਂ ਦਿਸ ਪੈਂਦੇ ਨੇ ਦੀਦੇ ਸੁੱਜਦੇ ਹੋਏ ।
ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਮੁਹੱਬਤ ਮੁੱਢੋਂ ਧਨ ਦੌਲਤ ਦਾ ਵੈਰੀ,
ਤੇਰੇ ਇਸ਼ਕ 'ਚ ਕੰਗਲੇ ਲੋਕੀ ਰੱਜਦੇ ਪੁਜਦੇ ਹੋਏ ।
ਇਹਦੇ ਉੱਤੇ ਖ਼ਬਰੈ ਕਦ ਦੀ ਅੱਖ ਸੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ,
ਦਿਲ ਨੂੰ ਦਰਦਾਂ ਆਣ ਲਿਆ ਸੀ ਰੀਝ 'ਚ ਰੁਝਦੇ ਹੋਏ ।
ਹੜ੍ਹ ਵਾਂਗੂੰ ਨਾ ਡੱਕੀਆਂ ਗਈਆਂ ਇਹ ਦਰਿਆਈ ਛੱਲਾਂ,
ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਹੋਈਆਂ ਪੁਲ ਸਤਲੁਜ ਦੇ ਹੋਏ ।
ਉਹਦੇ ਹੁਸਨ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਮਾਰੇ ਤਿੱਸੀਆਂ ਸ਼ੌਕ ਝਰੀਟਾਂ,
ਬੰਨ੍ਹ ਖਲੋਣ ਖ਼ਿਆਲ ਜਦੋਂ ਹੱਥ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਝਦੇ ਹੋਏ ।
ਹੋਣੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ 'ਅਨਵਰ' ਖ਼ੂਨ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ,
ਸਾਨੂੰ ਸਦੀਆਂ ਲੰਘ ਗਈਆਂ ਨੇ ਲਹੂ ਵਿਚ ਗੁਝਦੇ ਹੋਏ ।
