ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ, ਅੰਨ੍ਹੀ ਕਬਰੇ ਪਾਇਆ ਸੀ ।
ਸੂਰਜ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਲੁਕਿਆ, ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਣੋ ਕਤਰਾਇਆ ਸੀ ।
ਮੇਰੇ ਵੀਰਿਆਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ, ਕੋਈ ਵੀ ਧੱਬਾ ਲਾਇਆ ਨਾ,
ਜੀਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੀਕਾਂ ਲਾਈਆਂ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਈ ਸਾਇਆ ਸੀ ।
ਖ਼ਵਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਭੇਤੀ ਨੇ, ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਉਸ ਦੀ ਕਨਸੂਹ,
ਮੈਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਕੋਲੋਂ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਭੇਦ ਲੁਕਾਇਆ ਸੀ ।
ਮੈਂ ਤੇ ਵੈਰੀ ਜੱਗ ਨਾਲ ਕਦ ਦਾ, ਪੰਜਾ ਪਾਈ ਬੈਠਾ ਸਾਂ,
ਖ਼ਵਰੇ ਕੀਹਨੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਾਤ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਲਝਾਇਆ ਹੀ ।
'ਆਰਿਫ਼' ਉਹ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ, ਆਪੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ ਸੀ,
ਮੈਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਨਿੰਦਿਆ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਠੁਕਰਾਇਆ ਸੀ ।
