ਆਪਣੇ ਅਕਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਘਬਰਾਇਆ ਸਾਂ ।
ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਜੀਵੇਂ ਇਕ ਸਾਇਆ ਸਾਂ ।
ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਸਨ,
ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਨ ਮੈਂ ਹੀ ਇਕ ਪਰਾਇਆ ਸਾਂ ।
ਮੀਂਹ ਦੇ ਰੂਪ ਜਮੀਂ ਨੂੰ ਜਲ ਥਲ ਕੀਤਾ ਸੀ,
ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਬੱਦਲ ਬਣਕੇ ਛਾਇਆ ਸਾਂ ।
ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਤਨ ਤੇ ਜ਼ਰਦੀ ਖਿੰਡਦੀ ਸੀ,
ਰੱਤ ਪਿਆ ਕੇ ਸੱਧਰਾਂ ਨੂੰ ਪਛਤਾਇਆ ਸਾਂ ।
ਲੋਕ ਬਦੀ ਆਪਣਾ ਕੇ ਕਿਉਂ ਮਗ਼ਰੂਰੇ ਸਨ,
ਮੈਂ ਤੇ ਨੇਕੀ ਕਰਕੇ ਵੀ ਸ਼ਰਮਾਇਆ ਸਾਂ ।
ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮੂਲ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ ਸੀ,
ਮੈਂ ਜੋਗੀ ਦਾ ਭੇਸ ਵਟਾ ਕੇ ਆਇਆ ਸਾਂ ।
ਫੁੱਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੀਵੇਂ ਜ਼ਾਹਰ ਹੋਇਆ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਤੇ ਮਰਕੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਸਮਾਇਆ ਸਾਂ!
