ਆਪਣੇ ਚਾਰ-ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਦੇਖਾਂ, ਜੰਗਲ, ਬੇਲੇ, ਬਾਰਾਂ ।
ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰਾਂ 'ਤੇ ਥਲ ਘੂਰਣ ਨਿੱਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ।
ਜਿੰਦੜੀ ਦੇ ਬਿਨ ਬੂਹੇ ਗੁੰਬਦ, ਦਾ ਹਾਂ ਅਜਲੋਂ ਕੈਦੀ,
ਕੌਣ ਸੁਣੇਂਗਾ ਮੇਰੇ ਹਾੜ੍ਹੇ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਪੁਕਾਰਾਂ ।
ਹਿਜਰ-ਫ਼ਿਰਾਕ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਰਸਤੇ, ਹਰ ਰਸਤਾ ਅੱਤ ਲੰਮਾ,
ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਇੱਕੋ ਪੈਂਡਾ, ਪੱਗ-ਪੱਗ ਮੰਜ਼ਿਲ ਮਾਰਾਂ ।
ਲੋਕਾਈ ਦੇ ਸੀਨੇ ਅੰਦਰ, ਸਚ ਹਰ ਪਲ ਕੁਰਲਾਵੇ,
ਲੱਜ ਆਵੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ, ਬੋਲਣ ਝੂਠ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ।
ਕਰਜ਼ੇ ਲਾਹੁੰਦੇ ਲਾਹੁੰਦੇ 'ਆਰਿਫ਼', ਵਿਕ ਗਈ ਆਪਣੀ ਰੱਤ ਵੀ ।
ਮੈਂ ਮਕਰੂਜ਼ ਹਾਂ ਹਰ ਬੰਦੇ ਦਾ, ਕਿਸ ਦਾ ਲੇਖਾ ਤਾਰਾਂ ।
