ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ਿਕਰ ਤੇਰੇ ਫਿਰ ਛੇੜੇ ਮੈਂ ।
ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੇ ਲਈ, ਛੇੜ ਲਿਆਂਦੇ ਜਿਹੜੇ ਮੈਂ ।
ਦਿਲ ਦੀ ਬੰਜਰ-ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਫੇਰ ਵੀ ਸੋਕੇ ਵਸਦੇ ਰਹੇ,
ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ ਇਹ ਖੂਹ ਨੇ ਖ਼ੌਰੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਗੇੜੇ ਮੈਂ ।
ਕਿੰਜ ਬਚਾ ਕੇ ਸੂਲ਼ਾਂ ਕੋਲੋਂ ਰੱਖਾਂ ਕੂਲੜੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ?
ਜੰਡ-ਫਲਾਹੀਆਂ ਲਾ ਲਈਆਂ ਨੇ, ਆਪ ਹੀ ਅਪਣੇ ਵਿਹੜੇ ਮੈਂ ।
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਝੱਲਿਆ ਕੋਲ ਆਵਣ ਤੋਂ ਐਵੇਂ ਡਰਦਾ ਫਿਰਨਾਂ ਏਂ ?
ਝੱਟ ਦਾ ਝੱਟ ਤੇ ਮਿਲਣੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਸੱਪ ਕੱਢਣੇ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਮੈਂ ?
ਕਦੀ ਤੇ 'ਸਾਦਿਕ' ਮੰਜ਼ਿਲ ਵਧ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੀਨੇ ਲਾਵੇਗੀ,
ਵੇਲੇ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਹੁ-ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਨੇ ਬੇੜੇ ਮੈਂ ।
