ਅੱਧੀ ਰਾਤੀਂ ਉੱਠ ਪਈ ਨੀ ਮੈਂ,
ਲੱਗੀ ਸੀਤਲ ਨੀਰ ਨਹਾਵਣ ਹੋਅ ।
ਸੂਹੇ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਪਾ ਲਿਆ,
ਲੱਗੀ ਕੰਨੀ ਝੁਮਕੇ ਪਾਵਣ ਹੋਅ ।
ਕੰਘੀ ਅੜਕਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਨੀ ਮੈਂ,
ਲੱਗੀ ਲਾਲ ਪਰਾਂਦਾ ਪਾਵਣ ਹੋਅ ।
ਅੱਖੀਂ ਪਾ ਲਿਆ ਕੱਜਲਾ ਨੀ ਮੈਂ,
ਰੰਗ ਲਬਾਂ ਨੂੰ ਲਾਵਣ ਹੋਅ ।
ਹੱਥੀਂ ਲਾ ਸ਼ਗਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿੰਦੀ ਨੀ ਮੈਂ,
ਲੱਗੀ ਝਾਂਜਰ ਨੂੰ ਛਣਕਾਵਣ ਹੋਅ ।
ਬੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਤਾ ਨੀ ਮੈਂ,
ਅੱਖੀਂ ਆਖਿਆ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣ ਹੋਅ ।
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ੍ਹ ਲਈ ਤਸਬੀ ਨੀ ਮੈਂ,
ਲੱਗੀ ਯਾਰ ਧਿਆਵਣ ਹੋਅ ।
ਜੱਪਣ ਦਾ ਢੰਗ ਨਾ ਔੜੇ ਨੀ ਮੈਂ,
ਲੱਗੀ ਗੀਤ ਪਿਆਰ ਦਾ ਗਾਵਣ ਹੋਅ ।
ਘੋੜੀਆਂ, ਸੁਹਾਗ ਵੀ ਗਾਏ ਨੀ ਮੈਂ,
ਦੇ ਸਿਠਣੀਆਂ, ਲੱਗੀ ਯਾਰ ਮਨਾਵਣ ਹੋਅ ।
ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰ ਕੇ ਨੀ ਮੈਂ,
ਲੱਗੀ ਯਾਰ ਨੂੰ ਖੋਜਣ ਹੋਅ ।
ਸੋਹਣਿਆਂ ਸੱਜਣਾ ਦਰਸ਼ ਲਈ ਨੀ ਮੈਂ,
ਬਣ ਗਈ ਯਾਰ ਵਿਯੋਗਣ ਹੋਅ ।
ਬਿਰਹੋਂ ਪੀੜ ਹੰਢਾ ਲਈ ਨੀ ਮੈਂ,
ਯਾਰ ਦੀ ਬਣ ਗਈ ਜੋਗਣ ਹੋਅ ।
ਯਾਰ ਨਾ ਮਿਲਦੇ ਵੇਖੇ ਨੀ ਮੈਂ,
ਖੱਫਣ ਪਾ ਜੋ ਫੱਬਣ ਹੋਅ ।
ਭੰਨ ਦਿੱਤੀਆਂ ਫਿਰ ਚੂੜੀਆਂ ਨੀ ਮੈਂ,
ਹੋਈ ਨਾ ਕਦੇ ਤਿਆਰ ਨੀ ਹੋਅ ।
ਕਜ਼ਲਾ ਲਾਹਤਾ, ਰੰਗ ਦੰਦਾਸਾ,
ਕੋਈ ਨਾ ਲੈਂਦਾ ਸਾਰ ਨੀ ਹੋਅ ।
ਵਿਛੜੇ ਜਿਹੜੇ ਮੜੀਆਂ ਅੰਦਰ,
ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲਦੇ ਯਾਰ ਨੀ ਹੋਅ ।
ਝੂਠੀਆਂ ਤਸਬੀਆਂ, ਝੂਠੇ ਸੋਹਲੇ,
ਕੋਈ ਨੀ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਯਾਰ ਨੀ ਹੋਅ ।
ਤਾਂ ਹੀ ਦਿੱਤੇ 'ਸਰਬ' ਵਿਸਾਰ ਨੀ ਹੋਅ ।
