ਕੁਦਰਤ ਮੇਰੇ ਰਬ ਦੀ ਤਕ ਤੂੰ ਕੁਦਰਤ ਮੇਰੇ ਰਬ ਦੀ ।
ਰੋਜ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਤਪਾਲ ਕਰੇ ਉਹ ਸਬ ਦੀ ।
ਤਕੋ ਜ਼ਰਾ ਅੰਗੂਰੀ ਗੁੱਛੇ ਇਉਂ ਵੇਲਾਂ ਵਿਚ ਗੁੰਦੇ ।
ਜਿਉਂ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਲਟਕਣ ਸੋਹਨੇ ਬੁੰਦੇ ।
ਬਾਗ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖ਼ਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਸਰੂ ਇਉਂ ਸਿਰ ਨੰਗਾ ।
ਜੋਗੀ ਕੋਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੈ ਹੋ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਟੰਗਾ ।
ਯਾ ਕੋਈ ਪੈਹਰੇਦਾਰ ਖਲੋ ਕੇ ਪੈਹਰੇਦਾਰੀ ਕਰਦੈ ।
ਯਾ ਕੋਈ ਲੰਮ ਸਲੱਮਾ ਗਭਰੂ ਵਿਚ ਉਡੀਕਾਂ ਮਰਦੈ ।
ਫੁਲ ਗੁਲਾਬੀ ਉਤੇ ਤੁਬਕੇ ਇਉਂ ਤਰੇਲ ਦੇ ਅਟਕਣ ।
ਜਿਉਂ ਸੁਹਣੀ ਦੇ ਬੁਲ੍ਹਾਂ ਉਤੇ ਚਿਟੇ ਮੋਤੀ ਚਮਕਣ ।
ਕੋਇਲ ਬਹਿ ਕੇ ਟੀਹਸੀ ਉਤੇ ਇਉਂ ਕੱਢਦੀ ਹੈ ਸਾੜੇ ।
ਜਿਵੇਂ ਵਿਯੋਗਨ ਪ੍ਰੇਮ ਪਤੀ ਵਿਚ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ ਹਾਹੜੇ ।
ਸਾੜ੍ਹੀ ਇਕ ਬਸੰਤੀ ਸੋਹਣੀ ਇਉਂ ਸਰਹੋਂ ਨੇ ਪਾਈ ।
ਨਵੀਂ ਨਿਵੇਲੀ ਵਹੁਟੀ ਕੋਈ ਬਨ ਠਣ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਆਈ ।
ਇਕ ਮਣ ਦਾ ਇਕ ਕਦੂ ਤਕ ਕੇ ਅਕਲ ਨੂੰ ਲਗ ਗਏ ਜੰਦਰੇ ।
ਵੇਲ ਨਿਕੀ ਜਹੀ ਨਾਲ ਚਮੁਟ ਕੇ ਵਧ ਗਿਆ ਅੰਦਰੋ ਅੰਦਰੇ ।
ਕੁਦਰਤ ਮੇਰੇ ਈਸ਼ਰ ਦੀ ਤੂੰ ਤਕ ਵੇ ਭਾਈਆ ਜੱਟਾ ।
ਐਸਾ ਕਹਿਰ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਡਿਠਾ ਤੰਦੂ ਚਾਇਆ ਵੱਟਾ ।
