ਐਤਕੀਂ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਇਆ ਏ ਰੇਲਾ ਕਹਿਰ ਦਾ ।
ਬੱਚਾ-ਬੱਚਾ ਸਹਿਮਿਆ ਲਗਦਾ ਏ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ।
ਉੱਠਣੀ ਏਂ ਕੋਈ ਨੇਰ੍ਹੀ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੁੱਖ ਚੋਂ,
ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਏ ਰੰਗ ਅਸਮਾਨਾਂ ਤੇ ਛਾਈ ਗਹਿਰ ਦਾ ।
ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾਂ ਜਬਰ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਸਖ਼ਤੀਆਂ,
ਮੋੜਨਾ ਰੁਖ ਔਖਾ ਏ ਜ਼ਿਹਨਾਂ ਚੋਂ ਉੱਠੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ।
ਜ਼ੁਲਮ ਦੀ ਹੱਦ ਜਾਪਦੈ ਹੁਣ ਖ਼ਾਤਮੇਂ ਤੇ ਆ ਗਈ,
ਲੰਮਾਂ ਪਰਛਾਵਾਂ ਸਦਾ ਹੁੰਦਾ ਏ ਪਿਛਲੇ ਪਹਿਰ ਦਾ ।
ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਕਿਰਨ ਫੁੱਟੇ ਕੋਈ ਦੀਵਾ ਤੇ ਜਗੇ,
ਵੇਖਾਂਗੇ ਫਿਰ ਏਹ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਏ ਠਹਿਰਦਾ ।
ਹੋਵੇਗੀ ਸੈਰਾਬ 'ਸ਼ੈਦਾ' ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਅੰਤ ਨੂੰ,
ਜ਼ਾਏ ਪਾਣੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਨਹਿਰ ਦਾ ।
