ਐਵੇਂ ਆਪਣੇ ਲੇਖ ਫਰੋਲਣ ਬੈਠ ਗਿਆ
ਦੁੱਖ ਸੁੱਖ ਪਾਕੇ ਤੱਕੜੀ ਤੋਲਣ ਬੈਠ ਗਿਆ
ਗਲ ਵਿੱਚ ਲਾਕੇ ਟਾਈ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕੀ ਸਮਝੇਂ
ਕਿਹੜਾ ਏਂ ਤੂੰ ਪੱਗ ਨੂੰ ਰੋਲਣ ਬੈਠ ਗਿਆ
ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਦੀਆਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਤੋੜਨ ਲਈ
ਝੱਲਾ ਅੱਲ੍ਹਾ ਅੱਲ੍ਹਾ ਬੋਲਣ ਬੈਠ ਗਿਆ
ਜਿਹੜਾ ਤਖ਼ਤ ਬਿਠਾਇਆ ਆਲੀਜਾਹ ਆਖ਼ਿਰ
ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰਾਂ ਘੋਲਣ ਬੈਠ ਗਿਆ
ਸੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਖਿੱਲਰੀ ਗੁੱਤ ਨੂੰ ਗੁੰਦਣ ਲਈ
ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਲਾਂ ਖੋਲਣ ਬੈਠ ਗਿਆ
