ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿ ਕੇ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਹੈਂ ਦੂਰ ਹੋਇਆ।
ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਐਡਾ ਵੱਡਾ ਕਸੂਰ ਹੋਇਆ।
ਨਿਤ ਮਲੵਮਾਂ ਲਾਉਂਦਾ ਰਹਿਨੈ ,ਮੁੜ ਮੁੜ ਦੁਖਾਉਂਦਾ ਰਹਿਨੈਂ,
ਇਹ ਜ਼ਖ਼ਮ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦਾ, ਤਾਂ ਹੀ,ਨਾਸੂਰ ਹੋਇਆ।
ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਕੇ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ, ਦਿਲ ਹੌਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਮੈਂ ,
ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੁੱਪ ਦਾ ਦੇਖੋ ਗਰੂਰ ਹੋਇਆ।
ਪੱਥਰ ਜਿਹੇ ਇਹ ਲੋਕੀਂ, ਸਭ ਘੂਰਦੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ,
ਰੋਣਾ ਹੈ ਪੱਥਰਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਚੂਰ ਹੋਇਆ।
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਮੈਂ ਨਈਂ ਹਾਂ ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਹੁਣ,
ਉਹ ਹੱਸ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਕਫ਼ੂਰ ਹੋਇਆ।
ਕਿੱਦਾਂ ਦਾ ਬਚਪਨਾ ਸੀ? ਕਿੱਦਾਂ ਦਾ ਜੋਬਨਾ ਹੈ ?
ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਜਵਾਨ ਹੋਈ ਇਹ ਜਗ ਕਰੂਰ ਹੋਇਆ।
ਤੂੰ ਸੀ ਤਾਂ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁਰਗ ਮੈਨੂੰ,
ਹੁਣ ਜਾਪਦੈ ਜਹੱਨੁਮ, ਜਦ ਤੋਂ ਤੂੰ ਦੂਰ ਹੋਇਆ।
ਗੱਲ ਗੱਲ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿਨੈਂ , ਤੂੰ ਸਿਦਕ ਹੈਂ ਹੀ ਕੀ ਏਂ,
ਇਹ ਕੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਤੇਰਾ? ਇਹ ਕੀ ਸ਼ਊਰ ਹੋਇਆ।
