ਅੱਖਰ-3

ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਪ੍ਰੀਤਮ

ਤੇ ਪੱਥਰ ਸਹਿਮ ਕੇ ਬਹਿੰਦੇ, ਜਦ ਦਿੱਲਾਂ ਦੀ ਗੁਠੇ

ਤਾਂ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹਰਖ ਵਾਂਗੂੰ , ਕੋਈ ਪੀਲਾ ਫੁਲ ਪੱਤਰ

ਜਾਂ ਸਾਵੇ ਘਾਹ ਦਾ ਤੀਲਾ, ਇਕ ਪੱਥਰ 'ਚੋਂ ਫੁੱਟੇ

ਜਿਉਂ ਕੰਬ ਕੇ ਇਕ ਰਿਖੀ ਦੀ ਤੱਪਸਿਆ ਟੁੱਟੇ ...

ਜਿੰਦ ਬੁਝਦੀ ਤੇ ਜਗਦੀ ਸੀ

ਤੇ ਇੰਜ - ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿਚ

ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਦੀ ਸੀ...

📝 ਸੋਧ ਲਈ ਭੇਜੋ

ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਵਿਤਾਵਾਂ