ਸੂਰਜ ਦਾ ਘੋੜਾ ਹਿਣਕਦਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਚਿੰਗਾੜਦੇ
ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸ਼ੂਕਦੇ
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਓਹਲੇ , ਮੈਂ ਨਿੱਸਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ,
ਤੇ ਕਿਸੇ ਮਮਤਾ ਦੀ ਤ੍ਰੇੜ ਵਿਚ ਲੁੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ
ਪਰ ਓਹ ਖੌਰੇ ਚਕਮਕ ਪਥਰ ਸਨ
ਜੋ ਮੈਲੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਹੇਠ੍ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਲੀ ਧਰਤ ਤੇ ਉੱਤੇ,
ਇਕ ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਸੁੱਤੇ
ਤੇ ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਰਗੜ ਵਿਚੋਂ
ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੰਮੀ - ਅੱਗ ਦੀ ਰੁੱਤੇ
