ਫੇਰ ਸੁੰਨ ਦਾ ਆਲਮ,
ਤੇ ਉਨ੍ਹਾ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਿਆ
ਅੱਖੀਆਂ ਮੀਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਵੇਖਿਆ
ਇਕ ਜਮਦੀ ਅੱਗ ਨੇ, ਇਕ ਲੰਬਾ ਜਿਹਾ ਹਉਕਾ ਲਿਆ। ..
....
ਅੱਗ ਦੇ ਹੋਂਠਾਂ ਤੇ ਲਿਖਿਆ, ਇਕ ਲੰਬਾ ਜਿਹਾ ਹਉਕਾ
ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਹੱਡਾਂ 'ਚ ਹੁੰਦਾ ਇਕ ਧੂਆਂ ਹੀ ਧੂਆਂ
---
ਇਹ ਵਗਦੀਆਂ ਪੌਣਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਜਿਥੇ ਵੀ ਖੜਦੀਆਂ
ਤੱਤੀਆਂ ਸੁਆਹਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਿੰਡੇ ਤੋਂ ਝੜਦੀਆਂ। ...
ਤੇ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦਾ, ਜਿਹੜਾ ਹੀ ਦਿਹੁੰ ਚੜ੍ਹਦਾ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਹੀਓਂ ਰਾਖ ਹੁੰਦਾ। ...
