ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ -
ਕੀ ਧੂਏਂ ਦੀ ਲੀਕ ਵਾਂਗੂ, ਮੱਥੇ ਦੀ ਲੀਕ ਕੰਬਦੀ ਹੈ?
ਕੀ ਸਾਹਵਾਂ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਿਚੋਂ, ਸਿਵਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਜੰਮਦੀ ਹੈ ...
---
ਮੈਂ ਸਿਵਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਲਦੀ
ਤੇ ਸਿਵਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਲਦੀ
ਪਰ - ਨੀਂਦਰ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੁੰਦਾ
ਕਿ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਨੀਲੀ, ਇਕ ਲਾਟ ਜਿਹੀ ਨਿਕਲਦੀ
ਤੇ ਜਾਪਦਾ -
ਕਿ ਸਿਵਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਅੱਗ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਹੈ
ਤੇ ਕਿਸੇ ਸੋਹਣੀ ਜਾਂ ਸੱਸੀ, ਜਾਂ ਹੀਰ ਵਿਚ ਜੋ ਅੱਗ ਸੀ
ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ ...
ਤੇ ਇਕ ਸੋਚ ਜਿਹੀ ਆਉਂਦੀ
ਕਿ ਸਿਰਫ ਮੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਇਹ ਅੱਗ ਦੀ ਤੌਹੀਨ ਹੈ
ਤੇ ਜਾਪਦਾ -
ਕਿ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ
ਜੋ ਵਾਰਿਸ ਨੇ ਅੱਗ ਬਾਲੀ ਸੀ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਅੱਗ ਵੀ, ਉਸੇ ਦੀ ਜਾ-ਨਸ਼ੀਨ ਹੈ
ਅੱਗ, ਅੱਗ ਦੀ ਵਾਰਿਸ
