ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਤਾਰਾ ਸੀ।
ਜਿਹੜਾ ਸਫ਼ਰ ਸਹਾਰਾ ਸੀ।
ਰਾਤੀਂ ਸੋਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ,
ਅਖ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਿਨਾਰਾ ਸੀ।
ਸਿਰ 'ਤੇ ਗਿਰਝਾਂ ਉਡਦੀਆਂ ਸਨ,
ਅੱਖੀਂ ਖ਼ੌਫ਼ ਮੁਨਾਰਾ ਸੀ।
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿਗਦਾ ਪੱਤਾ,
ਪੱਥਰ ਨਾਲੋਂ ਭਾਰਾ ਸੀ।
ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ,
ਹਰ ਇਕ ਹਰਫ਼ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸੀ।
ਖ਼ਾਬਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਜ਼ਰ ਦਾ,
ਹਰ ਇਕ ਰੰਗ ਉਧਾਰਾ ਸੀ।
'ਵਾ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿਚ 'ਅਕਰਮ',
ਕਿਸਦਾ ਰੂਪ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸੀ।
