ਅਲਿਫ਼-ਉਹ ਸ਼ਮਾਂ' ਘਰ ਫਰਕਾਏ ਜ਼ਬਾਨ
ਤੈਂਡੀ ਖੂਬੀ ਕੁਨੋਂ ਮਕਾਲ ਕਰੇ ।
ਅੱਗੇ ਆਖ ਨ ਸਕੇ ਕਹੀਏ
ਬੇਰੰਗ ਦੀ ਕੋਈ ਗਾਲ ਕਰੇ ।
ਪਰਵਾਨੜਾ ਦੇਹਸ ਮੂੰਹ ਤੇ ਝੁੱਲ
ਮਤਾਂ ਕੀਲ-ਓ-ਕਾਲ ਕਰੇ ।
ਮਤਾਂ ਗਰਦਨ ਬਾਰੀ ਸਿਰ
ਜੇ ਮਿਸਲ ਦੀ ਕੋਈ ਮਿਸਾਲ ਕਰੇ ।
ਹੈ ਹੈ ਰੋਵੇ ਕਦੀ ਆਹੀਂ ਕੇਹੀਆਂ
ਉਹ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਤੈਂਡਾ ਖਿਆਲ ਕਰੇ ।
ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ਼ਕ ਤੁਸਾਡੜੇ ਸ਼ੁ'ਲੜਾ
ਸ਼ਮਾਂ' ਨਿਮਾਨੜੀ ਨਾਲ ਕਰੇ ।
ਸੋਹਣੀ ਨਾਲ ਸੱਸੀ ਸਾਹਿਬਾਂ ਸਹਤੀ
ਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀਰ ਸਿਆਲ ਕਰੇ ।
ਉਹ ਗ਼ਮਜ਼ੇ ਦੇ ਤੀਰ ਥੋਂ ਸ਼ਮਾਂ' ਜੋ
ਕੰਬੇ ਤੇ ਕੂਕੇ ਹਾਲ ਵੇ ਹਾਲ ਕਰੇ ।
ਕਦੇ ਕੋਈ ਫਾਨੂਸ ਦਾ ਵਾਟ ਕਰੇ
ਕਦੇ ਪਰ ਪਰਵਾਨੜੇ ਦੀ ਢਾਲ ਕਰੇ ।
ਓਸ ਦਰਾਜ਼ ਦੀ ਗੈਰਤ ਥੋਂ ਦੇਖੋ
ਸ਼ਮਾਂ ਕੀ ਆਖਿਰ ਹਾਲ ਕਰੇ ।
ਲੁੜਕ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅੰਬਰ ਭੰਨੀ
ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਧੂੰ ਦਾਲ ਕਰੇ ।
ਹੈ ਹੈ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਪੜ੍ਹੇ ਪਰ ਪਰਵਾਨੜਾ
ਤਨ ਮਨ ਬਾਲ ਮਸਾਲ ਕਰੇ ।
ਵੇਖਾਂ ਕਿਆ ਕੁਝ ਲਗਿਆ ਬਾਲ ਇਆਣੇ
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਕਰੇ ।
ਹੈਦਰ ਹੋ ਪਰਵਾਨੜਾ ਤਾਂ ਯਾਰ ਭੀ
ਤੈਂਡੜੀ ਏਵੇਂ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇ ।੫੩।
