ਅਲਿਫ਼-ਉਸ ਬੇ-ਰੰਗ ਪਾਕ ਦਾ ਰੰਗ
ਇਹਨਾਂ ਖੂਬਸੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਉਸ ਸੂਰਜ ਦਾ ਨੂਰ ਤਾਈਂ ਇਹਨਾਂ,
ਮਹ-ਪਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਦੇਵੇ ਤੇਗ ਦੀ ਬੇਰੰਗ ਆਬ ਗੁਲਾਂ ਨੂੰ,
ਰੱਤ ਦੇ ਰੰਗ ਰੰਗਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਪਰ ਜਾਣੇ ਨ ਓਸ ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਇਹਨਾਂ,
ਕੋਈ ਵਿੱਚ ਖਿਆਲ ਸਮਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਕੋਈ ਨਕਸ਼ ਨਹੀਂ ਨੱਕਾਸ਼ ਜੇਹਾ,
ਤੋੜੇ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਬਣਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਦੋ ਖਲਿਆਂ ਤਾਂ ਚੀਖ ਖਿਆਲ ਓਥੇ,
ਚਾਵਲ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਲਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਯਾ' ਨੀ ਹੈਦਰ ਓਥੋਂ ਆਕਿਲ ਬਣਿਆਂ
ਕੁੱਝ ਹੱਥ ਨ ਆਵੰਦਾ ਏ ।੨੬।
