ਅਲਿਫ਼-ਉਸ ਲਾਲ ਸ਼ਰੀਫ ਨੇ ਮੈਂ ਕੀ ਜਾਣਾਂ,
ਖਤ ਕਟਕ ਕਰ ਧਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਖਾਤਮ ਲਾਲ ਸੁਲੇਮਾਨ ਵਾਲੀ ਤੇ,
ਉਲਟੇ ਨਕਸ਼ ਲਿਖਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਉਹ ਮੁਲਕ ਅਜ਼ੀਮ ਸੁਲੇਮਾਨ ਦਾ,
ਇਹਨਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਤੋਂ ਲਿਤੜਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਉਹ ਗਾਲ ਸਫਾ ਤੇ ਖਾਲ ਭੀ ਤੱਕੇ,
ਸੂ ਧੂ ਧੁਮਾਈ ਆਵੰਦਾ ਏ ।
ਖਤ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਭੁਲੀਆਂ,
ਸ਼ਾਇਦ ਅਬਰ ਇਸ ਜ਼ੁਲਫ ਦੀ ਛਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਉਹ ਮੁੱਖ ਨੂਰ ਲਬਾਂ ਤੇ ਨੂਰਾ
ਪੈਰੀਂ ਭੀ ਨੇਵਰਾਂ ਪਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਚਾਨਣ ਆਵੇ ਆਬ ਕੁਨੋਂ ਇਹ,
ਉਲਟਾ ਨੂਰਾ ਧਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਈਦ ਦਾ ਚੰਨ ਦਿਸੀਵੇ ਕਦੀ
ਨੂਰਾ ਪਾਂਵਤ ਨਿੱਤ ਦਿਖਾਵੰਦਾ ਏ ।
ਹੈਦਰ ਨੂਰਾ ਨੂਰ ਸ਼ਰੀਫ ਏ
ਹੁਣ ਰੀ ਨੂਰ ਨਿਵਾਵੰਦਾ ਏ ।੧੪।
