ਮਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨ ਲਈ
ਲਿਜਾਂਦਿਆਂ ਤੇਰੀ ਚਾਰ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਦੇਹ
ਨਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਤਾਉਮਰ ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਪਿਆਰ ਦਾ
ਪਲ ਪਲ ਕਦਮ ਦਰ ਕਦਮ
ਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰਨ ਲਈ
ਕਿ ਤੂੰ ਜਾ ਰਲਣਾ ਹੈ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ‘ਚ
ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਪਰਕਰਮਾ
ਟੁੱਟਦੇ ਘੜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼
ਤੇ ਡੁੱਲਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ
ਯਾਦ ਆਇਆ ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ
ਖੁਸ਼ੀ ‘ਚ ਖੀਵੀ ਹੋ ਹੋ
ਮੇਰੇ ਸਿਰੋਂ ਵਾਰ ਕੇ ਪੀਣਾ ਪਾਣੀ
ਤੂੰ ਜਿਸ ਨਿੱਘੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ ਮੈਨੂੰ
ਉਸ ਨਰਮ ਦੇਹ ਤੇ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਲੱਕੜ ਦੇ ਮੱਣ ਮੱਣ ਭਾਰੇ ਮੁੱਢ
ਤੇਰੀ ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲੱਗਿਆਂ ਅਗਨ
ਮੈਂ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ
ਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ ਹੈਂ ਮਾਂ ਦਾ
ਹੁਣ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾ
ਤੇਜ਼ ਲੱਪਟਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸੱਭ ਚਲੇ ਗਏ ਦੂਰ
ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਪਟਾਂ ਦੇ ਸੇਕ ‘ਚੋਂ ਵੀ
ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਦਾ ਨਿੱਘ ਮਿਲਦਾ ਰਿਹਾ
ਬੁੱਕਲ ਦੀ ਛਾਂ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ
ਤੇ ਸਵੇਰੇ
ਚੁਗ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ਅਸਤੀਆਂ
ਪਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਬੱਠਲ ਵਿਚ
ਫਿਰ ਧੋ ਕੇ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਸਾਂ
ਤਾਂ ਮਨ ‘ਚ ਤੁਰੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ ਤੂੰ
ਗਲੀ ‘ਚੋਂ ਚੁੱਕ ਭਰਤ ਦਾ ਟੋਕਰਾ
ਸਿੱਟ ਰਹੀ ਸੀ ਡੂੰਘੇ ਪਲਾਟ ਵਿਚ
ਅੱਖਾਂ ‘ਚ ਘਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਸਾਈ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਸਖਤ ਜਾਨ ਹੱਡ
ਤੇ ਤੇਰਾ ਹੱਠ
ਸਭ ਕੁੱਝ ਠੀਕ ਕਰ ਲੈਣ ਦਾ
ਹੱਥਾਂ ‘ਚ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਆਇਆ ਹੈ
ਮਾਸੀਆਂ ਮਾਮੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਕਹਿੰਦੀਆਂ
ਆਹ ਦੇਖ ਬਿੱਧ ਮਾਤਾ ਦੇ ਲੇਖ
ਜਿਵੇਂ ਹਸਪਤਾਲ ‘ਚ
ਆਕਸੀਜਨ ਦਿੰਦਿਆਂ
ਮੌਨੀਟਰ ਤੇ ਹਰੀ ਲਾਈਟ
ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਗ੍ਰਾਫ ਬਣਾਉਂਦੀ
ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੁੱਝ ਲਿਖਿਆ ਸੀ
ਬਿੱਧ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸ਼ਾਇਦ
ਤਾਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਤੂੰ
ਜੇ ਦੋ ਦਿਨ ਖੁਸ਼ੀ ‘ਚ ਉਡੂੰ ਉਡੂੰ ਕਰਦੀ
ਫਿਰ ਕਈ ਦਿਨ ਖਾਮੋਸ਼ ਅੱਖਾਂ ‘ਚ
ਉਦਾਸੀ ਜਹੀ ਤੈਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇਰੇ
ਕਿੰਨੀ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾਲ
ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਖੀ ਸੀ
ਬਿੱਧ ਮਾਤਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ
ਇੱਕ ਪਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੀ ਦਿੰਦੀ
ਲੱਖਾਂ ਪਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਕਸ਼ਟ ਦੇ
ਦੂੱਖਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬੁਣਦੀ ਰਹਿੰਦੀ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਿੱਧ ਮਾਤਾ!
ਹੁਣ ਬੈਠਾ ਹਾਂ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਤੇਜ ਪਾਣੀ ਅੱਗੇ
ਲੈ ਕੇ
ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ‘ਚੋਂ ਬਚੇ
ਦੋ ਕਿੱਲੋ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਚਾਰ ਕੁ ਬੁੱਕ
ਲਿਖਵਾ ਕੇ ਅਇਆ ਹਾਂ
ਪੁਰੋਹਿੱਤ ਦੀ ਵੱਹੀ ਤੇ
ਤੇਰਾ ਨਾਮ
ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ
ਪੁਰੋਹਿੱਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ
ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਦ
ਪਿਛਲੀਆਂ ਪੀੜੀਆਂ ਆਈਆਂ ਏਥੇ
ਤੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਹਰ ਕੀ ਪੌੜੀ
ਮੈਂ ਬੁੱਕ ਬੁੱਕ ਕਰਕੇ
ਵਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਸਤੀਆਂ
ਹਰ ਕੀ ਪੌੜੀ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ‘ਚ
ਪੁਰੋਹਿਤ ਕਹਿੰਦਾ
ਇੱਥੇ ਅਸਤੀਆਂ ਅੱਠਤਾਲੀ ਘੰਟਿਆਂ ‘ਚ
ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ
ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਮਾਈ ਦੇ
ਵਰਦਾਨ ਭਰੇ ਪਾਣੀ ‘ਚ
ਸੋਚ ਰਿਹਾਂ ਮਾਂ
ਕਿ ਤੂੰ ਕੁਝ ਪਲ ਹੈਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ‘ਚ
ਫਿਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇਂਗੀ
ਤੂੰ ਵੀ ਜਾ ਰਲੇਂਗੀ
ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਚੱਲੀ ਆ ਰਹੀ
ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚਤੂੰ ਨਹੀਂ
ਤੇਰੀ ਨਿੱਘੀ ਬੁੱਕਲ ਦਾ
ਅਹਿਸਾਸ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ
ਅਸਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਦ
ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ‘ਚ…
