ਪੈਰ ਅੱਜ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਮੰਜ਼ਲ ਵਲ ਉਠੇ,
ਘੁੱਟੇ ਅੰਬਰ-ਧਰਤੀਆਂ ਇਸ ਵਿਚ ਕਲਾਵੇ ।
ਜਿਤ ਰਹੀਆਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਸੋਚਾਂ ਇਨਸਾਨੀ,
ਨੀਝ ਮਨੁੱਖੀ ਦੂਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰੀ ਜਾਵੇ ।
ਇਕ-ਦਰ ਸਾਗਰ ਲੋਕਤਾ ਦਾ ਠਾਠਾਂ ਮਾਰੇ,
ਇਕ-ਦਰ ਅੱਗ ਉਛਾਲਦੇ ਚੰਗੇਜ਼ ਹਲਾਕੂ ।
ਇਕ-ਦਰ ਹੋਈਆਂ ਉਚੀਆਂ ਅੰਬਰ ਵਲ ਬਾਹਾਂ,
ਇਕ-ਦਰ ਹੋਲੀ ਖੇਡਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਡਾਕੂ ।
ਅੰਬਰ ਉਤੇ ਸ਼ੂਕਦੇ ਨੇ ਰਾਕਟ, ਮਾਰੂ,
ਉਚੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਬੰਬਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ।
ਦੈਂਤ ਜੰਗ ਦੇ ਪਾ ਰਹੇ ਨੇ ਕੀਕਰ ਖੌਰੂ,
ਕੀ ਪਤਾ ਕਦ ਝੁਲ ਪਏ ਇਕ ਮੌਤ-ਹਨੇਰੀ ।
ਜ਼ਹਿਰ ਧੂੜਦੇ ਪਏ ਨੇ ਫਸਲਾਂ ਦੇ ਉਤੇ,
ਜੰਗ-ਬਾਜ਼ ਅੱਜ ਜਾਪਦੇ ਹੋਏ ਹਲਕਾਏ ।
ਅੰਬਰ ਉਤੇ ਗੱਜਦੇ ਜਦ ਬੱਦਲ ਮਾਰੂ,
ਗੀਤ ਭਲਾ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕੋਈ ਕੀਕਰ ਗਾਏ ।
ਵਿਚ ਗੁਦਾਮਾਂ ਸੜਦੀਆਂ ਨੇ ਇਕ-ਦਰ ਕਣਕਾਂ,
ਇਕ-ਦਰ ਬੱਚੇ ਵਿਲਕਦੇ ਫੜ ਹੱਥੀਂ ਠੂਠੇ ।
ਐਟਮ ਦੇ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿਚ ਬੰਦਾ ਕੁਰਲਾਵੇ,
ਮਿਲਦੇ ਨਾ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਦੋ ਟੁਕਰ ਜੂਠੇ ।
ਖਾਵੇ ਸਹਿਮ ਭਵਿਸ਼ ਦਾ, ਚਿਹਰੇ ਮੁਰਝਾਏ,
ਕਦ ਤਕ ਛਾਈ ਰਹੇਗੀ ਇੰਜ ਮੁਰਦੇਹਾਣੀ ।
ਭੁਲ ਗਏ ਨੇ ਕੰਜਕਾਂ ਨੂੰ ਗੀਤ ਸੁਰੀਲੇ,
ਨਰਕ ਬਣਾ ਰਹੀ ਧਰਤ ਨੂੰ ਦੈਂਤਾਂ ਦੀ ਢਾਣੀ ।
ਹਾਲੀ ਸਾਨੂੰ ਭੁਲਿਆ ਨਹੀਂ ਹੀਰੋਸ਼ੀਮਾ,
ਫੇਰ ਤੀਸਰੀ ਜੰਗ ਦਾ ਕੋਈ ਬਿਗਲ ਵਜਾਵੇ ।
ਖੇਤ ਅਸਾਡੇ ਮੰਗਦੇ ਮੇਘਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ,
ਕੌਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਅੰਬਰੋਂ ਪਿਆ ਬੰਬ ਵਰ੍ਹਾਵੇ ।
ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਹੋਰ ਹੁਣ ਕੋਈ ਅਣਹੋਣੀ,
ਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕੁਲ ਪੁਜਾਰੀ ।
ਭੰਨ ਦਿਆਂਗੇ ਬੁਚੜਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਪੀ ਬਾਹਾਂ,
ਗੱਲ ਅਮਨ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਇਹ ਦਿਲ ਵਿਚ ਧਾਰੀ ।
ਬੋਲ ਕਿਸੇ ਗਭਰੂਟ ਦਾ ਪਿੜ ਵਿਚੋਂ ਗੂੰਜੇ,
ਸਾੜ ਨਾ ਕੋਈ ਸਕਦਾ ਸਾਡੇ ਖਲਵਾੜੇ ।
ਦਾਣਾ ਦਾਣਾ ਸਿਦਕ ਦੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਗਵਾਹੀ,
ਪੈ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਬੋਲ੍ਹ ਤੇ ਦਿਨ ਦੀਵੀਂ ਧਾੜੇ ।
ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ ਗੱਭਰੂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਉਠੇ,
ਇਕ ਅਸਾਂ ਮੁਟਿਆਰ ਵੀ ਰੋਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ।
ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਤਬਾਹੀ,
ਰੱਤ ਸੁੱਚੀ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਹੁਣ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ।
ਕੌਣ ਲੈਰੀਆਂ ਗੰਦਲਾਂ ਚੁੰਬੇ ਵਿਚ ਸਾੜੇ,
ਕਿਹੜਾ ਪਾਪੀ ਜੰਗ ਦਾ ਪਿਆ ਰਾਗ ਅਲਾਪੇ ?
ਬੋਹੜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਬੋਲੀਆਂ ਪਾਵੇਗੀ ਢਾਣੀ,
ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਣਨਗੇ ਨਾ ਵੈਣ-ਸਿਆਪੇ ।
