ਅੰਬਰ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਦ ਮੈਲਾ-ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਧੋਵੇ ।
ਕਿੱਦਾਂ ਮਿੱਠੀ ਨੀਂਦਰ ਮਾਣੇ, ਜੀਹਦਾ ਕੋਠਾ ਚੋਵੇ ?
ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਵੀ ਮਰਸੀਏ ਲਿਖਦਾ ਰਹਿਨਾਂ,
ਉਹ ਮਜ਼ਦੂਰ ਆਂ ਕਬਰ ਅਪਣੀ ਦੇ, ਜੋ ਖ਼ੁਦ ਪੱਥਰ ਢੋਵੇ ।
ਬੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵਣ ਨਾਲੋਂ ਪੱਥਰ ਹੋਣਾ ਚੰਗਾ,
ਮੇਰੀ ਇਹ ਫ਼ਰਮਾਇਸ਼ ਹੈ, ਜੇ ਮੁੜ ਕੋਈ ਮਿੱਟੀ ਗੋਵੇ ।
ਖ਼ੌਰੇ ਓੜਕ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੂ ਛਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ,
ਵਾਟ ਮੇਰੀ ਕੁਰਲਾਹਟ ਕਰੇ ਤੇ ਕੂੰਜਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਰੋਵੇ ।
ਮੇਰਾ ਜੱਗ ਹਨ੍ਹੇਰ ਬਣਾਇਆ ਕਾਲੀਆਂ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਵਾਲੇ,
ਸੋਹਣਾ ਯਾਰ ਮੁਨੱਵਰ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਲੋਵੇ ।
ਉਹਦੇ ਘਰ ਦਾ ਆਟਾ ਮੁੱਕਿਆ, ਯਾ 'ਸੁਲਤਾਨ' ਆ ਖੋਹਿਆ,
ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦੇ ਕਾਰਣ ਜੀਹਨੂੰ ਸੇਠ ਖਰਾਸੇ ਜੋਵੇ ।
