ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਬੈਰਕ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਦਿੰਦੇ ਅਸਾਨੂੰ ।
ਤੇ ਫਿਰ ਉਲਫ਼ਤ ਦੇ ਜੁਰਮਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਅਸਾਨੂੰ ।
ਖ਼ਿਜ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਇਕ ਵਾਰ ਲੰਘ ਜਾਵਣ ਤੇ ਦਿੰਦੇ ।
ਨਿਗਾ ਆਪਣੀ ਤੋਂ ਫਿਰ ਭਾਵੇਂ ਗਿਰਾ ਦਿੰਦੇ ਅਸਾਨੂੰ ।
ਨਾ ਇੰਜ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦਰ,
ਚਲਾ ਕੇ ਤੇਗ਼ ਆਬਰੂ ਦੀ ਮੁਕਾ ਦਿੰਦੇ ਅਸਾਨੂੰ ।
ਦਿਹਾੜੇ ਕੁਝ ਤਾਂ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਉਹ ਆਂਚਲ ਵਿਚ ਛੁਪਾਕੇ ।
ਤੇ ਫਿਰ ਭਾਵੇਂ ਹਵਾ ਦੇ ਸੰਗ ਉਡਾ ਦਿੰਦੇ ਅਸਾਨੂੰ ।
ਕੋਈ ਦੋ ਚਾਰ ਦਿਨ 'ਆਸੀ' ਜੀ ਸਾਡਾ ਮਾਨ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ,
ਤੇ ਫਿਰ ਬਿਲਕੁਲ ਦਿਲੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੇ ਅਸਾਨੂੰ ।
