ਅਪਣੇ ਲਹੂ ਦਾ ਗਾਰਾ ਲਾ ਕੇ, ਚਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸਾਰੀ ।
ਹੜ੍ਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਰੋਕ ਸਕੀ ਨਾ, ਕੱਚੀ ਕੰਧ ਵਿਚਾਰੀ ।
ਵਾਹ ਦਮ ਅਪਣਾ ਹੁੰਦਾ ਜਿਹੜਾ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਾ ਸਾਥੀ,
ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਯਾਰੀ ।
ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਸੱਚ ਦਾ ਸੌਦਾ ਲੱਭਣਾ, ਡਾਹਢਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋਇਆ,
ਦੁਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕੂੜਾਂ ਦੇ ਹੁਣ, ਫਿਰਦੇ ਢੇਰ ਵਪਾਰੀ ।
ਅੱਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਗਰਾਤੇ ਕੱਟੇ, ਲਾ ਕੇ ਸੀਨੇ ਯਾਦਾਂ,
ਸੁੱਖ ਦੇ ਪੰਛੀ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ੋਂ, ਉੱਡ ਗਏ ਮਾਰ ਉਡਾਰੀ ।
ਦਿਲ ਦੀ ਖੇਤੀ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ ਤਾਂ, ਫੇਰ ਹਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਮੌਸਮ ਦਸ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰੋ ਵਾਰੀ ।
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੰਦੇ ਚਮਕਣ, ਅਸਮਾਨਾਂ 'ਤੇ ਤਾਰੇ,
ਰੱਬਾ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਕੀਤੀ, ਖ਼ੂਬ ਕਸੀਦਾ ਕਾਰੀ ।
ਡਾਢਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰੀਤਾਂ ਲਾ ਕੇ, 'ਸਾਬਰ' ਕੀ ਖੱਟਿਆ ਈ,
ਤੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਆਪ ਕੁਹਾੜੀ ਮਾਰੀ ।
