ਆਪਣੇ ਯਾਰ ਪਿਆਰੇ ਅੱਗੇ ਜਿੰਦੇ ਦੁੱਖੜੇ ਫੋਲ ।
ਐਵੇਂ ਥਾਂ- ਥਾਂ ਦਰਦ ਸੁਣਾਕੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਾ ਰੋਲ ।
ਤੇਰੀਆਂ ਗੁੱਝੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਤਾਹੀਉਂ ਛੱਡਣਾ ਤੇਰੇ ਤੀਕ,
ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਟਕੋਰਾਂ ਕਰਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਬਹਿ ਕੇ ਕੋਲ ।
ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਮਾਹੀਆ ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਮੁਖ਼ਤਾਰ,
ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ ਤਾਂ 'ਯੂਸਫ਼' ਤਾਂਈ ਦੇਵੇਂ ਅੱਟੀਉਂ ਤੋਲ ।
ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ,
ਰੱਜ ਕੇ ਵੇਖ ਲਵਾਂ ਉਹ ਮੁੱਖੜਾ ਬੂਹਾ ਸੱਜਣਾ ਖੋਲ੍ਹ ।
ਚੰਨ ਸੂਰਜ ਇਹ ਤਾਰੇ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਕਲੀਆਂ ਇਹ ਫੁੱਲ,
ਤੇਰੀ ਇਕ ਅਦਾ ਦਾ ਸਦਕਾ ਲਗਦਾ ਮੇਰੇ ਢੋਲ ।
'ਸ਼ਾਕਿਰ' ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਮੈਂ, ਮੰਗਤਾ ਰਹਵਾਂ ਹਮੇਸ਼,
ਦੇ ਕੇ ਖ਼ੈਰ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅੱਗੇ ਬੋਲ ।
