ਸਚਮੁਚ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦੇਖਕੇ ਰੰਗ ਕਾਲਾ,
ਕਾਲੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਜਦ ਮੋੜਦੇ ਨੇ ।
ਡੁੱਬ ਜਾਣੇ ਮੁਹਾਣੇ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਦੀ,
ਜਦੋਂ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਬੇੜੀ ਨੂੰ ਬੋੜਦੇ ਨੇ ।
ਉਚ ਨੀਚਤਾ ਦੇ ਠਿੱਬਕ ਠੋਹਲੇ ਬਣਾ,
ਜਦੋਂ ਭਾਈਆਂ ਦੇ ਪੈਰ ਮਚਕੋੜਦੇ ਨੇ ।
ਜਦੋਂ ‘ਪਰੇ ਰਹੁ' ‘ਪਰੇ ਰਹੁ' ਆਖ ਕਰਕੇ,
ਸੀਨੇ ਤੀਰ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਦੇ ਪੋੜਦੇ ਨੇ ।
ਜਦੋਂ ਚੂਹੜੇ ਚਮਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਉਂ ਦੇ ਦੇਇ,
ਪਾਪੀ ਮੰਦਰੀਂ ਜਾਣ ਤੋਂ ਹੋੜਦੇ ਨੇ ।
ਸਹੁੰ ਰਬ ਦੀ ਬੰਦੇ ਖੁਦਾ ਦੇ ਇਹ,
ਓਦੋਂ ਰਬ ਦਾ ਦਿਲ ਪਏ ਤੋੜਦੇ ਨੇ ।
ਵੇਖੋ ! ਏਸੇ ਈ ਸਾਗਰ ਜਹਾਨ ਵਿਚੋਂ,
ਕਈ ਸਾਕ਼ੀ ਜ਼ਮਾਨੇ ਨੇ ਦੌਰ ਬਦਲੇ ।
ਕਈਆਂ ਮਾੜਿਆਂ ਦੇ ਏਥੇ ਔਰ ਬਦਲੇ,
ਕਈਆਂ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਏਥੇ ਤੌਰ ਬਦਲੇ ।
ਕਈ ‘ਟੈਕਸਲੇ' ਏਥੇ ਹੜਪ ਹੋਏ,
ਕਈ ਦਿੱਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੌਰ ਬਦਲੇ ।
ਐਪਰ ‘ਚਾਲੀ-ਸੰਨੇ’ ਉੱਚੀ ਜ਼ਾਤ ਵਾਲੇ,
ਅਜੇ ਤੀਕ ਨਾ ਸਾਡੇ ਇਹ ਭੌਰ ਬਦਲੇ ।
ਇਹਨਾਂ ਵਾਸਤੇ ਰੱਤ ਨਚੋੜਦਾ ਜੋ,
ਇਹ ਤੇ ਓਸੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਮੋੜਦੇ ਨੇ ।
ਵੇਖੋ ! ਬੰਦਿਆਂ ਦਾ ਦਿਲ ਤੋੜ ਕੇ ਤੇ,
ਬੰਦੇ ਰੱਬ ਦਾ ਦਿਲ ਪਏ ਤੋੜਦੇ ਨੇ ।
