ਛੱਡ ਗਈ ਮੈਨੂੰ,
ਹਾਲੇ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ,
ਬੇਤਾਬ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ,
ਕਿਸੇ ਗੈਰ ਦੇ ਇੰਤਜਾਰ ਵਿੱਚ,
ਸ਼ਿਕਵਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀ,
ਸ਼ਿਕਵਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਨਹੀ,
ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਬਣਾਇਆ,
ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਵਿਦਗਾਰ ਨੇ।
ਖਿਆਲ ਉਠਦੇ ਨੇ,
ਬਾਦਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ,
ਸਾਥ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਮਿੱਤਰ,
ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ,
ਉਸਦਾ ਆਉਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੈ,
ਬਹਾਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ,
ਕੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਖਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸਿਤਾਰੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਜਦੋਂ ਕਾਇਨਾਤ,
ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੋਵੇਗੀ,
ਤੱਦ ਕੋਲ ਸਮੁੰਦਰ ਖਡ਼ਾ,
ਹੋਵੇਗਾ ਮੈਂ,
ਫਿਰ ਜਾਨ ਤੱਕ, ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ,
ਅਗਰ ਕੋਈ ਡੁੱਬਦਾ ਹੋਇਆ,
ਹੱਥ ਮੰਗੇਗਾ।
ਉਸ ਸਾਧੂ ਨੇ,
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ,
ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਹੀ ਇੰਨੀ ਸੀ,
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ,
ਵੈਗਾਨਾ ਹਾਂ ਮੈਂ, ਅੱਜ ਵੀ ਵੈਗਾਨਾ।
ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਇੱਕ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਗੋਰ ਨਾਲ ਵੇਖ,
ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਨਾ ਚਿਹਰਾ ਇੱਕ ਵਰਗਾ,
ਨਾ ਤਕਦੀਰ ਇੱਕ ਵਰਗੀ,
ਕੋਈ ਸੰਤ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ,
ਕੋਈ ਚੋਰ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਹਰੇਕ ਉਸਦਾ ਬੰਦਾ,
ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੈ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ,
ਮੈ ਮੰਨ ਨਾਲ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ,
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ,
ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਲਿਖਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ,
ਆਪਬੀਤੀ ਲਿਖਣ ਦਾ,
ਦਮ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ,
ਮੈ ਅੰਦਰੋਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀ,
ਜੋ ਬਾਹਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹਾਂ,
ਮੈ ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਨਹੀ,
ਜੋ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਕਦਾ ਹਾਂ,
ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇ ਨਾ ਕਰੇ,
ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕੋਈ ਪੜ੍ਹੇ ਨਾ ਪੜ੍ਹੇ,
ਲਿਖਣਾ ਮੇਰੀ ਆਦਤ ਹੈ,
ਕੋਈ ਸੁਣੇ ਨਾ ਸੁਣੇ,
ਕਹਿਣਾ ਮੇਰੀ ਆਦਤ ਹੈ,
ਕੋਈ ਸੁਣਕੇ ਵੀ ਬਹਿਰਾ ਹੈ,
ਕੋਈ ਪੜ੍ਹਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਹਿਰਾ ਹੈ।
ਇੰਨੀ ਕੋਮਲ ਇੰਨੀ ਸਾਦਾ,
ਮੱਖੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜੀ ਸੀ ਉਹ,
ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ,
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਚੜੀ ਸੀ ਉਹ,
ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨੂੰ,
ਰੋਜ ਬਹਾਨੇ ਕਰਦਾ ਸੀ,
ਹੇਠਾਂ ਸੀ ਮੈਂ, ਉੱਚੀ ਸੀ ਉਹ,
ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਮੈ, ਉਸਨੂੰ।
ਫਰਸ਼ ਤੋਂ ਅਰਸ਼ ਤੱਕ,
ਜਾਣ ਦੇ ਲਈ,
ਮਹਿਬੂਬ ਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ,
ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਲਈ,
ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰ,
ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਲਈ,
ਸਹਜਾਦ ਦਾ ਕਫਜ,
ਸਜਾਉਣ ਦੇ ਲਈ,
ਇਸ ਮੁਕਾਮ ਤੱਕ,
ਉਸ ਮੁਕਾਮ ਤੱਕ,
ਜਾਣ ਦੇ ਲਈ,
ਸਿਰ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,
ਯਾਰ ਨੂੰ ਕੋਲ ਬੁਲਾਉਣ ਦੇ ਲਈ।
ਇੱਕ ਰਾਜ ਹੈ ਤੇਰਾ ਵਿੱਚ,
ਮੈਂ ਹੂ ਇੱਕ ਆਦਮਜਾਤ,
ਤੂੰ ਹੈ ਇੱਕ ਪਰੀ,
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਇਸ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ,
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਨੂੰ,
ਇੱਕ ਵੀ ਪਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਜਨਬੀ,
ਫ਼ਸ ਜਾਵੇਗੀ ਮੇਰੇ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਇੰਦਰਜਾਲ ਵਿੱਚ,
ਓ ਜਾਨੇਮਨ,
ਅੱਜ ਨਹੀ ਤਾਂ ਫੇਰ ਕਦੇ।
ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ?
ਜੇਕਰ ਅਸੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀ ਪਾ ਸਕੇ ਤਾਂ ਕੀ ?
ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮਰ ਜਾਊਂਗਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ?
ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ ਤਾਂ ਕੀ ?
ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਪਾਵਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ?
ਜੇਕਰ ਅੰਤ : ਮੈਂ ਕਹਾਂ,
ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨਾ ਤੇਰੇ ਨੇ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਨੇ,
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਤਾਂ ਜਵਾਲਾਮੁਖੀ ਦੇ ਬਸੇਂਰੇ ਨੇ।
ਆਪਣੇ ਅਰਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ,
ਮੈ ਈਕਲਵ,
ਜਦੋਂ ਦਿਲੋ ਗੁਰੂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ,
ਬਦਲੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ,
ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਦਰੋਣ ਜਿਹਾ,
ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦਾ ਆਗੂਠਾ,
ਗੁਰੂ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤੱਦ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ,
ਮਹੱਤਵ ਹੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਦ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਜੋ ਅੰਧੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾਤਾ ਰੱਖਦੇ ਨੇ,
ਹਵਾ ਖੁਦ ਵ ਖੁਦ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਜਦੋਂ ਬਲਦਾ ਚਰਾਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ।
