ਆਈ ਰੁੱਤ ਰੰਗੀਲੀ ਰੰਗ ਖਿਲਾਰਦੀ,
ਚਾਰ-ਚੁਫੇਰੇ ਹਰਿਆਈਆਂ ਨੇ ਟਹਿਕੀਆਂ ।
ਹੱਸਣ ਮੁਢਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿੰਜ ਕਰੂੰਬਲਾਂ,
ਬੰਜਰ ਬੀਆਬਾਨ ਬਹਾਰਾਂ ਮਹਿਕੀਆਂ ।
ਬੂਹੇ ਉਤੇ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਦਲ ਅੱਪੜੇ
ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੋਂ ਨੂਰ ਫੁਹਾਰੇ ਫੁੱਟ ਪਏ ।
ਧਰਤੀ ਲੈ ਅੰਗੜਾਈ ਉਠੀ ਨੀਂਦਰੋਂ,
ਛੰਡ ਆਲਸਾਂ ਫੇਰ ਇਰਾਦੇ ਜੁੱਟ ਪਏ ।
ਦਿਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਿਰਮਲ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਗਰਾਂ,
ਤੁਰ ਗਈਆਂ ਨੇ ਦੂਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਮੰਦੀਆਂ ।
ਕੇਹੀ ਘੜੀ ਕਿ ਅੱਜ ਪਿਆਸਾਂ ਬੁਝੀਆਂ,
ਵਿਹੜੇ ਗਿੱਧਾ ਪਾਵਣ ਅੱਜ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ।
ਬੈਠ ਜਾਣ ਜਿਉਂ ਵਿਹੜੇ ਜੁੜ ਕੇ ਕੰਜਕਾਂ,
ਅੱਜ ਸੱਧਰਾਂ ਬੈਠ ਘੋੜੀ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ।
ਧਰਤੀ-ਮਾਤਾ ਸੌ ਸੌ ਸ਼ਗਨ ਮਨਾਂਵਦੀ,
ਅੱਜ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਜੂਹਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਿਆਉਂਦੀਆਂ ।
ਮਹਿਕ ਪਈਆਂ ਨੇ ਧੂੜਾਂ ਫੁਲਾਂ ਵਾਂਗਰਾਂ,
ਹੱਥ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚਾਨਣ ਤੰਦਾਂ ਕੱਤੀਆਂ ।
ਖੇਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੋਈਆਂ ਹੇਕਾਂ ਉਚੀਆਂ,
ਆਸਾਂ ਪਾਈਆਂ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਨੱਤੀਆਂ ।
ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਹਾਰਾਂ ਸਰਘੀਆਂ,
ਨਿਤ ਨਾ ਕੂੰਜਾਂ ਆਣ ਕਿਨਾਰੇ ਬਹਿੰਦੀਆਂ ।
ਆਉ ! ਬਹਿ ਕੇ ਗਾਈਏ ਗੀਤ ਬਹਾਰ ਦੇ,
ਨਿੱਤ ਨਾ ਰੁੱਤਾਂ ਇੰਜ ਮਹਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ।
