(ਲੰਬੀ ਕਾਵਿ ਕਥਾ)
ਦੂਰੋਂ ਬਾਬਾ ਆ ਗਿਆ
ਕਰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੈਰ
ਮੂੰਹ ਹਨੇਰੇ ਤੁਰ ਪਿਆ
ਉੱਤੋਂ ਚੜੀ ਦੁਪਿਹਰ ।
ਮਨ ਵਿਚ ਬੜਾ ਚਾਅ ਸੀ
ਵੇਖਾਂ ਕਿਧਰੇ ਸ਼ਹਿਰ
ਸੁਪਨਾ ਬੜਾ ਸੁਹਾਵਣਾ
ਛੇਤੀ ਪੁੱਟੇ ਪੈਰ ।
ਦੂਰ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਦਿਸਦਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ ਫਿਰ ਆ
ਚਮਕ ਦਮਕ ਬਨਾਉਟੀ
ਮਨ ਲਿਆ ਭਰਮਾ ।
ਥਾਂ ਥਾਂ ਬਣੇ ਮਕਾਨ ਸਨ
ਉੱਚੇ ਭਵਨ ਅਪਾਰ
ਘਰ ਸਨ ਸੰਘਣੇ ਸੰਘਣੇ
ਵੱਸੋਂ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ।
ਭਰੇ ਭਰਾਏ ਦਿਸ ਰਹੇ
ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰ
ਪੈਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਭੀੜ ਸੀ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ।
ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਘਾਬਰੇ
ਭੱਜੇ ਫਿਰਦੇ ਲੋਕ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਟੋਲਦੇ
ਫਿਰਨ ਗੁਆਚੇ ਲੋਕ ।
ਬੱਸਾਂ ਕਾਰਾਂ ਗੱਡੀਆਂ
ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ
ਪਲ ਪਲ ਉੱਚਾ ਹੋ ਰਿਹਾ
ਵਧਦਾ ਜੋਰੋ ਜੋਰ ।
ਰੌਲਾ ਸੀ ਬੇਓੜਕਾ
ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਦੇ ਬੋਲ
ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨ ਕੰਬਦਾ
ਦਿਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਡੋਲ ।
ਹਰ ਕੋਈ ਆਖੀ ਜਾਂਵਦਾ
ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ
ਲਾਊਡ ਸਪੀਕਰ ਬੋਲਦੇ
ਕੋਈ ਨਾ ਪਾਉਂਦਾ ਠੱਲ ।
ਕਾਰਖਾਨੇ ਚਲ ਰਹੇ
ਕਰਨ ਖੜਾਕ ਖੜਾਕ
ਵਾਧੂ ਖੜਕਾ ਕਰਦੀਆ
ਰੇਲਾਂ ਗੱਡੀਆਂ ਡਾਕ ।
ਧੂੰਆਂ ਧੂੰਆਂ ਛੱਡਦੀਆਂ
ਤੇ ਕਾਲਖ ਦੇ ਢੇਰ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਿਮਨੀਆਂ
ਹਨੇਰਾ ਲੈਂਦਾ ਘੇਰ ।
ਕਾਲੀ ਕਾਲੀ ਪੌਣ ਸੀ
ਮੱਲਦੀ ਥਾਂ ਮਕਾਨ
ਹਵਾ ਜਹਿਰੀਲੀ ਹੋ ਰਹੀ
ਕਿੰਝ ਜੀਵੇ ਇਨਸਾਨ ।
ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਨ ਮਿਲਦਾ
ਸਾਫ ਨ ਮਿਲੇ ਹਵਾ
ਪਾਣੀ ਹੈ ਵਿਚ ਬੋਤਲਾਂ
ਲੈ ਲਓ ਮਹਿੰਗੇ ਭਾਅ ।
ਚੁਪ ਚੁਪੀਤੇ ਬਾਲ ਨੇ
ਬਚਪਨ ਹੈ ਹੈਰਾਨ
ਕਿਹੜਾ ਖੋਹ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ
ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ।
ਨਸ਼ਿਆਂ ਮਾਰੇ ਗੱਭਰੂ
ਗਈ ਜਵਾਨੀ ਰੁੱਲ
ਸੁਰਖੀ ਰੰਗੀਆਂ ਬੁੱਲੀਆਂ
ਹਾਸੇ ਗਈਆਂ ਭੁੱਲ ।
ਦੂਰੋਂ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ
ਅੰਦਰੋਂ ਕੀ ਹੈ ਹਾਲ
ਦੇਖ ਕਬੀਰਾ ਰੋ ਪਿਆ
ਬਾਬਾ ਰੋਇਆ ਨਾਲ ।
ਮੁੜਕੇ ਬਾਬਾ ਆ ਗਿਆ
ਆਇਆ ਓਸੇ ਥਾਂ
ਜਿੱਥੇ ਸੀ ਘੁੱਗ ਵੱਸਦਾ
ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਗਿਰਾਂ।
ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਘਰ ਸਨ
ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ
ਪੰਛੀ ਗਾਉਂਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ
ਚੜ ਕੇ ਹੋਰ ਉਤਾਂਹ।
ਜਾ ਕੇ ਬਾਬਾ ਬਹਿ ਗਿਆ
ਟਿੱਬੇ ਦੇ ਸਿਰ ਕੋਲ
ਦੂਰੋਂ ਕੋਇਲਾਂ ਬੋਲੀਆਂ
ਮਾਖਿਓਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ।
ਹੇਠਾਂ ਬਾਬੇ ਵੇਖਿਆ
ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਝੀਲ
ਨਿਰਮਲ ਜਲ ਦੀ ਨੌਮਣੀ
ਦਿਲ ਨੂੰ ਲੈਂਦੀ ਕੀਲ ।
ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਝੀਲ ਦੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਇਕ ਬਾਗ
ਆਲ ਦੁਆਲੇ ਭੌਰ ਨੇ
ਗਾਂਉਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਾਗ ।
ਰੰਗਦਾਰ ਬਗੀਚਿਆਂ
ਮਹਿਫਲ ਲਈ ਸਜਾਅ
ਸੋਹਣਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਹੈ
ਮਹਿਕੇ ਪਈ ਹਵਾ ।
ਪਾਰ ਝੀਲ ਦੇ ਖੜਾ ਹੈ
ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਹਾੜ
ਕਿਧਰੇ ਕੁਝ ਘਰ ਦਿਸਦੇ
ਕਿਧਰੇ ਦਿਸੇ ਉਜਾੜ ।
ਕਿਧਰੇ ਜੰਗਲ ਘਣਾਂ ਹੈ
ਕਿਧਰੇ ਛੋਟਾ ਘਾਹ
ਕਿਧਰੇ ਕੁਝ ਪਗਡੰਡੀਆਂ
ਕਿਧਰੇ ਚੌੜਾ ਰਾਹ ।
ਕੁਝ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ
ਘੜੇ ਢਾਕ ਨੂੰ ਲਾ
ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਓਹ
ਗੀਤ ਰਹੀਆਂ ਕੋਈ ਗਾ ।
ਦੱਖਣੋਂ ਉੱਠੀ ਬੱਦਲੀ
ਪਏ ਪਰਣਾਲੇ ਚੋਅ
ਦੇਖੋ ਸੂਰਜ ਛੁਪ ਗਿਆ
ਬੱਦਲਾਂ ਓਹਲੇ ਹੋ ।
ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਪੈਲੀਆਂ
ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਅੰਨ
ਖਾ ਕੇ ਫਲ ਤੇ ਸਬਜੀਆਂ
ਬਾਬਾ ਰਹੇ ਪਰਸੰਨ ।
ਸੁੰਦਰ ਇਹ ਮਾਹੌਲ ਹੈ
ਕਬੀਰ ਰਿਹਾ ਮੁਸਕਾ
ਸੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਲੰਘਦੇ
ਸੁਖ ਦਾ ਆਉਂਦਾ ਸਾਹ ।
