ਸਕੂਲ ਦੀ ਇੱਕ ਨੁੱਕਰ ਦੇ ਵਿੱਚ
ਕੁਰਸੀ ਡਾਹੀ
ਅੱਧੀ ਛੁੱਟੀ
ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਬੱਚੇ ਭੱਜਦੇ
ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਨੱਚਦੇ ਟੱਪਦੇ
ਭੱਜ ਭੱਜ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਦੇ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ
ਰੱਬ ਜਿਹੇ ਚਿਹਰੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ
ਬੇਖ਼ਬਰ ਦੀਨ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ
ਆਪਣੀ ਅਜਬ ਜਿਹੀ
ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ
ਵਿਚਰ ਰਹੇ ਨੇ
ਏਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ
ਅਚਨਚੇਤ ਮੈਂ
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੱਥ ਜਾਵਾਂ
ਨਿੱਕੀ ਉਮਰੇ
ਆਲੇ ਭੋਲੇ ਬਚਪਨ ਦਾ
ਬੂਹਾ ਖੜਕਾਵਾਂ
ਪਰ ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੰਡਿਆਲੀ ਝਾੜੀ
ਜਿਥੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੱਥ ਲਾਵਾਂ
ਕੰਡੇ ਹੀ ਕੰਡੇ
ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ
ਮਾਸੂਮ ਜਿਹੇ ਪੋਟੇ ਵਿੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ
ਬਚਪਨ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ੈਅ ਡਰਾਉਣੀ
ਡਰਦਾ ਡਰਦਾ ਮੁੜ ਆਵਾਂ
ਸਾਹਵੇਂ ਖੇਡਦੇ
ਨੱਚਦੇ ਟੱਪਦੇ
ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਾਂ
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ
ਏਹੋ ਜਿਹਾ ਬਚਪਨ ਮੇਰਾ
ਯਾਦ ਨਾ ਆਵੇ
ਬਚਪਨ ਦੀ ਕੋਈ ਯਾਦ ਮਿਠੇਰੀ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਚਿਤਰਪਟ ਤੇ
ਬਣ ਨਾ ਪਾਵੇ
ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ
ਇਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ੈਅ ਡਰਾਉਣੀ
ਤੇ ਲੋਕੀ ਆਖਣ
ਬਚਪਨ ਦੀ ਇਹ ਉਮਰਾ
ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾ ਆਉਣੀ।
