ਬਹਿ ਕੇ ਰੋਵਾਂ ਕਿਉਂ ਦਰਿਆ ਦੀ ਕੁੱਖਲ ਛਾਣੀ ਉੱਤੇ,
ਫੜੇ ਨਾਂ ਜਾਂਦੇ ਤਰਦੇ ਹੋਏ ਪਰਛਾਵੇਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ।
ਖੋਜੀ ਬਣਕੇ ਏਸ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਖੋਲੋ,
ਬਣ ਜਾਓ ਸਰਨਾਵਾਂ ਜੱਗ ਦੀ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਉੱਤੇ।
ਬੇਕਦਰੇ ਮਾਹੌਲ ਦੇ ਪਾਰੋਂ ਮੁੜ ਬੂਹੇ ਆ ਬੈਠੀ,
ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਵੇਚਕੇ ਲਾਇਆ ਸੀ ਮਰਜਾਣੀ ਉੱਤੇ।
ਪਿੱਲੀਆਂ ਇੱਟਾ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀ ਖੁਰ ਕੇ ਖਿਲਰ ਜਾਵਣ,
ਲੱਖ ਪਲਸਤਰ ਕਰਦੇ ਰਹੀਏ ਕੰਧ ਪੁਰਾਣੀ ਉੱਤੇ।
ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਰੁੱਖ ਲਾਉਣ ਦੀ 'ਆਤਿਫ' ਜੇ ਆਦਤ ਨਾ ਪਾਈ,
ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੌ ਸੌ ਆਲ੍ਹਣਾ ਹੋਸੀ ਇੱਕ ਇੱਕ ਟਾਣ੍ਹੀ ਉੱਤੇ।
