ਔਹ ਦੀਵੇ ਬਲਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ।
ਰੋਹ ਚਰਖ਼ ਪਾਰ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰਾਂ ਦੇ।
ਜਿਸ ਡਾਢੇ ਪੌੜ ਦੀ ਧਮਕ ਸੁਣੇ
ਲੰਘ ਆਈ ਘਾਟ ਅਖ਼ੀਰਾਂ ਦੇ।
ਕਿਸ ਧੂੜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੈਦ ਅਸੀਂ ?
ਕੁਝ ਕਦਮ ਉਦਾਸ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਦੇ।
ਹੁਣ ਨਾਜ਼ਕ ਮਿਠੜੇ ਬੋਲ ਤਿਰੇ
ਕੀ ਦੱਸਣੇ ਕਹਿਰ ਨਕੀਰਾਂ ਦੇ।
ਮੈਂ ਸਾਹਿਬਾਂ ਕਦੇ ਨ ਵੇਖ ਸਕਾਂ
ਰੰਗ ਪਰੇ ਪਰੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੇ।
ਜਾਂ ਦਿਲ ਦੀ ਹਾਥ ਨ ਲੈ ਹੋਵੇ
ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਤਕਦੀਰਾਂ ਦੇ।
ਕੋਈ ਵਾਹ ਨ ਫ਼ਜਰ ਦੇ ਕੇਸ ਰਿਹਾ
ਕੁਝ ਛੋਟੇ ਜਿਗਰੇ ਭੀੜਾਂ ਦੇ।
ਕੀ ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰਾਂ ? ਹਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ
ਜਦ ਖ਼ਾਲੀ ਨੈਣ ਸ਼ਮੀਰਾਂ ਦੇ।
ਸੰਞ ਹੋਇ ਬੇਆਸ ਹੈ ਤੁਰ ਜਾਂਦੀ
ਨ ਦੋ ਘੁੱਟ ਮਿਲਦੇ ਨੀਰਾਂ ਦੇ।
ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਕੱਫਨ ਪਏ ਸੀਂਦੇ
ਕੁਝ ਖ਼ਾਨਗਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਰਾਂ ਦੇ।
ਔਹ ਦੀਵੇ ਬਲਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ
ਰੋਹ ਚਰਖ ਪਾਰ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰਾਂ ਦੇ।
