ਓ ਖ਼ੁਦਾ
ਓ ਨਾ ਖ਼ੁਦਾ !
ਇਕ ਨੂਰ ਤੇ ਸਰੂਰ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਖਸ਼ ਦੇ ।
ਪੁਤਲਿਆਂ ਲਈ ਇਕ ਮਿੱਟੀ
ਦੇ ਕੋਈ ਆਬੇ-ਹਯਾਤ
ਮਨ ਸੁਨਹਿਰੇ ਵਰਕ ਉੱਤੇ
ਲਿਖ ਅਲੌਕਿਕ ਕਾਇਨਾਤ
ਸ਼ਬਦ ਰਸ ਦੇ ਵਾਸਤੇ
ਅੱਖਰ ਸਿਆਹੀ ਆਸ ਦੇ
ਅੰਗੂਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ ਦੇ।
ਝਰਨਿਆਂ ਜਿਹੇ ਗੀਤ ਦੇ
ਗ਼ਜ਼ਲ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਦੇ
ਪਵਨ ਪੁਤਰੀ ਪਰਬਤਾਂ ਤੋਂ
ਨੀਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਦੇ ਜਰਾ
ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਅਮਿਰਤ ਬਣੇ
ਤਹਿਰੀਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਦੇ ਜਰਾ
ਉਰਵੇਲਾ ਜਾਂ ਮੌਲ਼ਸਿਰੀ
ਕੋਹਿਤੂਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ ਦੇ।
ਸਾਗਰਾਂ ਨੂੰ ਰਿੜਕ ਕੇ
ਬੁੱਤਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਾਸਤੇ
ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਮੋਤੀ ਮੰਗਦੀ
ਕੋਹਿਨੂਰ !
ਐ ਹਜ਼ੂਰ
ਇਹ ਜਰੂਰ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ ਦੇ !!
