ਤੱਤੀ ਖ਼ਿਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕਾਫਲਾ, ਸ਼ਾਮੀਂ ਅਨ੍ਹੇਰੇ ਤੁਰ ਗਿਆ ।
ਸਾਵੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਜੋਬਨ, ਜਵਾਨੀ ਮੱਤਿਆਂ ।
ਡਿਠਾ ਜ਼ਮਾਨਾ ਬਦਲਿਆ; ਤੇ ਬੁਲਬੁਲਾਂ ਨੂੰ ਸਦ ਲਿਆ ।
ਖੜ ਖੜ ਵਜਾਈਆਂ ਤਾਲੀਆਂ, ਖਿੜ ਖਿੜ ਨੇ ਪਈਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ।
ਰਾਣੀ ਬਸੰਤ ਏ ਆ ਗਈ, ਓਹ ਆ ਗਈ,ਰੰਗ ਲਾ ਗਈ ।
ਫੁਲਾਂ ਦਾ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤਾਜ ਸੂ, ਬਾਗ਼ਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਸੂ ।
ਹੋ ਟਹਿਣੀਆਂ ਵੀ ਨੀਵੀਆਂ, ਇਹ ਬੋਲ ਪਈਆਂ ਖੀਵੀਆਂ ।
'ਜੀ ਆਓ ਜੀ, ਜੀ ਆਇਆਂ, ਜੀ ਆਇਆਂ, ਜੀ ਆਇਆਂ' ।
ਫੁਲੀ ਸਰਹੋਂ ਨੇ ਫੁਲ ਫੁਲ, ਸਿਰ ਪਾ ਲਿਆ ਏ ਚੌਂਕ ਫੁਲ ।
ਮਸਤੀ ਹੁਲਾਰੇ ਮਾਰਦੀ, ਮੱਤੀ ਸੁਹੱਪਣ ਵਾਰਦੀ ।
ਜੀਕਰ ਲਡਿੱਕੀ ਨਾਰ ਏ; ਜਾਂ ਝੂਮਦੀ ਮੁਟਿਆਰ ਏ ।
ਸੁੰਦਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਝਾਕੀਆਂ, ਫੁਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇ-ਬਾਕੀਆਂ ।
ਬੈਠੇ ਨੇ ਸੀਨੇ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਪੀਤੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘੋਲ ਕੇ ।
ਬੁਲਬੁਲ ਪਈ ਏ ਚੁੰਮਦੀ, ਆਲੇ ਦਵਾਲੇ ਘੁਮਦੀ ।
ਭੁੱਖੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਰੱਸ ਦੇ, ਅਗੋਂ ਨੇ ਮੋਏ ਹਸਦੇ ।
ਸ਼ਾਖਾਂ ਤੇ ਕਲੀਆਂ ਨਿੱਤਰੀਆਂ, ਜਾਂ ਬੈਠੀਆਂ ਨੇ ਤਿੱਤਰੀਆਂ ।
ਮਾਲੀ ਆ ਕਹਿਰ ਗੁਜ਼ਾਰਸੀ, ਸੂਈਆਂ ਕਲੇਜੇ ਮਾਰ ਸੀ ।
ਕੋਈ ਗਲੇ ਵੀ ਲਾਇਗਾ, ਪਰ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸੁਟ ਪਾਇਗਾ ।
ਰੂੜ੍ਹੀ ਤੇ ਪੈਸੀ ਵਸਨਾ, ਫਿਰ ਯਾਦ ਆਸੀ ਹਸਨਾ ।
ਕੋਮਲ ਤਿੜਾਂ ਨੇ ਉੱਠੀਆਂ, ਲਗਰਾਂ ਵੀ ਨਾਲੇ ਫੁੱਟੀਆਂ ।
ਉਹ ! ਕੋਇਲਾਂ ਨੇ ਬੋਲੀਆਂ, ਲਈਆਂ ਬਣਾ ਨੇ ਟੋਲੀਆਂ ।
ਭਾਗੀਂ ਭਲੇ ਦਿਨ ਆਏ ਨੇ, ਬਾਗਾਂ 'ਚਿ ਡੇਰੇ ਲਾਏ ਨੇ ।
ਪਰ ਇਕ ਵਿਚਾਰੀ ਸੈਦ ਏ, ਪਿਛਲੀ ਬਸੰਤੋਂ ਕੈਦ ਏ ।
ਨਾ ਆਹ, ਨਾ ਫਰਿਆਦ ਏ, ਐਪਰ ਚਮਨ ਦੀ ਯਾਦ ਏ ।
ਪਈ ਤੜਫਦੀ ਏ ਲੁੱਛਦੀ, 'ਆਸੀ' ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਦੀ,
ਕਿਉਂ ਜੀ ! ਬਸੰਤ ਏ ਆ ਗਈ ?
