ਬਦਲ ਜਾਣ ਕੈਲੰਡਰ ਪਰ ਕੰਧਾਂ ਉਹੀ,
ਵਕਤ ਰੁੱਕੇ ਨਾ , ਲਾ ਲਾ ਜੋਰ ਥੱਕੇ ।
ਕੱਟ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਪੈਂਡੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ,
ਗਲ਼ ਪੈਣ ਹਾਰ ਜਾਂ ਫਿਰ ਪੈਣ ਧੱਕੇ ।
ਮਾਰ ਚੁੱਭੀਆਂ ਗੰਗਾ ‘ਚ ਪਾਪ ਧੋਂਦੇ ,
ਜਰਾ ਮਿਟੇ ਨਾ ਲੱਗੇ ਜੋ ਦਾਗ਼ ਮੱਥੇ ।
ਬਦਲ ਜਾਏਗੀ ਤਕਦੀਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ,
ਕਰ ਕਰ ਉਸ ਪਲ ਦਾ ਇੰਤਜਾਰ ਥੱਕੇ ।
ਮਸੀਹਾ ਬਹੁੜਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਖਿਰ ,
ਕਰਕੇ ਸੋਚ ਵਿਚਾਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅੱਕੇ ।
ਯਾਰੀ ਪੱਕੀ ਹੈ ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ,
ਜਿਉਂ ਮੱਥੇ ਤੇ ਲਿਖੇ ਨੇ ਭਾਗ ਪੱਕੇ ।
ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਦੀ ਬੜੀ ਹੈ ਪੰਡ ਭਾਰੀ,
ਕੌਣ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਭਾਰ ਚੱਕੇ ।
ਸ਼ਮੀ ਰਹੇ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਫ਼ਿਰੇ ਭੌਂਦਾ,
ਨਿੱਤ ਯਾਰ ਦੀ ਗਲੀ ‘ਚ ਧੂੜ ਫੱਕੇ।
