ਲਡਾਇਆ ਨਾ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਮੁਹੱਬਤ ਨੇ ਅਸਾਨੂੰ
ਸ਼ੁਹਰਤ ਨੇ, ਉਮੀਦਾਂ ਨੇ ਹੈ ਭਰਮਾਇਆ ਕਾਹਨੂੰ
ਖੇਡ ਤਮਾਸ਼ੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਹੋਏ ਛਾਈਂ ਮਾਈਂ
ਇਕ ਸੁਪਨਾ ਜਿਵੇਂ, ਤੜਕੇ ਦੀ ਧੁੰਦ ਨਿਆਈਂ
ਹਾਲੇ ਵੀ ਇਕ ਰੀਝ ਹੈ ਪਰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨਚਦੀ
ਇਕ ਅੱਗ ਰਹੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਹਰ ਦਮ ਮਚਦੀ
ਇਸ ਜਬਰ ਦੇ ਜੂਲੇ 'ਚ ਭਲਾ ਕਿੱਦਾਂ ਕਰਾਰ ਆਵੇ
ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਵਤਨ ਮੇਰੇ ਦੀ ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਪੁਕਾਰ ਆ ਕੇ
ਦਿਨ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਬੇਚੈਨ ਉਡੀਕਾਂ
ਕਦ ਆਉਣ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀਆਂ ਉਹ ਪਾਵਨ ਘੜੀਆਂ
ਆਸ਼ਕ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਬਹਿੰਦਾ
ਮਿਲਣੀ ਦਾ ਪਲ ਆਉਣ ਤਲਕ ਬਿਹਬਲ ਹੋ ਰਹਿੰਦਾ
ਇੰਜ ਤਾਂਘ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਇਹ ਮਚਦੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ
ਤੇ ਰੂਹ ਨੂੰ ਹੁੰਗਾਰਾ ਅਣਖ ਭਰਦੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ
ਆ, ਦੋਸਤ, ਅਸੀਂ ਕਰੀਏ ਜਨਮਭੂਮੀ ਤੇ ਅਰਪਨ ਇਹ
ਜਜ਼ਬੇ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਸੁਹੱਪਣ ਇਹ
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ, ਸਾਥੀ, ਇਹ ਨ੍ਹੇਰੇ ਦਾ ਪਹਿਰ ਮੁਕਣਾ
ਲੋਅ ਲੱਗਣੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੇ ਆ ਬੁਕਣਾ
ਇਹ ਨੀਂਦ ਜੋ ਕੁੰਭਕਰਨੀ ਇਸ ਨੀਂਦ 'ਚੋਂ ਉਠ ਬਹਿਣਾ
ਫਿਰ ਰੂਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਇਹ ਧੱਕੇ ਦਾ ਕਿਲਾ ਢਹਿਣਾ
ਖੰਡਰਾਂ ਤੇ ਲਿਖੇ ਜਾਣੇ ਫਿਰ ਨਾਮ ਅਸਾਡੇ ਹੀ ।
