ਚੜ੍ਹਤਲ ਕਮਾਲ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹਦੇ ਸ਼ਬਾਬ ਦੀ ।
ਦਿੰਦੇ ਨੇ ਲੋਕ ਦਾਦ ਮੇਰੇ ਇੰਤਖ਼ਾਬ ਦੀ ।
ਭੁੱਕੀਆਂ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਓਸ ਦੇ ਮੁਖੜੇ ਤੇ ਲਾਲੀਆਂ,
ਚਿੱਟੀ ਸਫ਼ੈਦ ਹੋ ਗਈ ਰੰਗਤ ਗੁਲਾਬ ਦੀ ।
ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਵੀ ਸਵਾਲ ਸੀ ਮਹਿਮਲ ਜਿਹਾ ਜ਼ਰੂਰ,
ਕੁਝ ਓਸ ਨੇ ਵੀ ਲੋੜ ਨਾ ਸਮਝੀ ਜਵਾਬ ਦੀ ।
ਆਇਆ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਵੇਂ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦੇ ਗਿਆ,
ਚਿਰ ਤੋਂ ਬੜੀ ਉਡੀਕ ਸੀ ਜਿਸ ਇਨਕਲਾਬ ਦੀ ।
ਇਕ ਇਕ ਅਦਾ ਏ ਵਕਤ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ,
ਮੈਂ ਸਤਰ ਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾਂ ਖੁੱਲੀ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ।
ਸਾਨੂੰ ਮਸੀਤੋਂ ਤੋੜ ਕੇ ਲੈ ਆਈ ਮੈਕਦੇ,
ਕਿੱਥੇ ਖੜੇ੍ਹਗੀ ਹੋਰ ਇਹ ਨੀਅਤ ਸਬਾਬ ਦੀ ।
ਗੁਜਰਾਤ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ 'ਸਾਕੀ' ਇਹ ਫ਼ੈਜ਼ ਏ,
ਪਾਈ ਤੇਰੇ ਕਲਮ ਨੇ ਰਵਾਨੀ ਚਨਾਬ ਦੀ ।
