ਚਾਲਾਕੀ ਮੱਕਾਰੀ ਦਾ, ਅੱਯਾਰੀ ਦਾ ।
ਵਲ ਸਿੱਖ਼ ਤੂੰ ਵੀ ਝੱਲਿਆ ਦੁਨੀਆਦਾਰੀ ਦਾ ।
ਵੇਲਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੱਖੇ ਆਪਣੀ ਠੋਕਰ ਵਿਚ,
ਓਸ ਨਿਮਾਣੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੱਥਰ ਮਾਰੀ ਦਾ ।
ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਉਣ ਜੇ ਵੱਟ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ,
ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਕਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦਾ ।
ਢੇਰੀ ਹੁੰਦਾ ਦੁਖ ਦੇ ਇੱਕੋ ਠੇਡੇ ਨਾਲ,
ਖ਼ਾਹਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਈਂ ਉੱਚਾ ਮਹਿਲ ਉਸਾਰੀ ਦਾ ।
'ਸ਼ਾਹਿਦ' ਜੇ ਕਰ ਡਿਗਣੈ ਓੜਕ ਮੂੰਹ ਦੇ ਭਾਰ,
ਫ਼ਾਇਦਾ ਕੀ ਫਿਰ ਏਨੀ ਤੇਜ਼ ਉਡਾਰੀ ਦਾ ।
