ਚੰਦ ਹੋਇਆ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕੇ ਆਸ਼ਕ ਦੇਖਣ ਉਹਨੂੰ,
ਜੇ ਚਾਂਦਨੀ ਹੀ ਛੱਡ ਗਈ ਫੇਰ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬਣੂੰ।
ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮੈਨੂੰ,
ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਛੱਡ ਮੇਰਾ ਫ਼ਰਕ ਪਉ ਤੈਨੂੰ।
ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਮੁੱਲ ਹੁੰਦਾ ਸੋਹਣਿਆਂ,
ਜੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੀ ਨਾ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਗੀ ਆਏ।
ਉਸ ਆਸ਼ਕ ਦਾ ਮੁੱਲ ਲੱਖ ਤੋਂ ਕੱਖ ਹੁੰਦਾ,
ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨੂੰ ਚਾਹੇ।
ਇਹ ਅੱਜ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾ ਸੱਚੀ ਆਸ਼ਕਾ,
ਝੂਠਾ ਪਿਆਰ ਹੋਏ ਤਾਂ ਮਿਲ ਜਾਏ।
ਹੀਰ ਹੋਈ ਇੱਥੇ ਕੱਖਾਂ ਦੀ ਆਸ਼ਕਾ,
ਬਿਨ੍ਹ ਮੁੰਦਰਾਂ ਰਾਂਝੇ ਨਾਲ ਖਿੜ ਜਾਏ।
ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੌਂਦੇ ਵੇਖੇ ਮੈਂ,
ਕਿਸੇ ਸੱਚੇ ਨੂੰ ਨਾ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਮਿਲੇ।
ਨਾ ਮਿਰਜ਼ਾ ਨਾ ਸਾਹਿਬਾ ਨਾ ਰਾਂਝਾ ਨਾ ਹੀਰ ਕੋਈ,
ਸੁੰਨੇ ਪਏ ਆਸ਼ਕਾਂ ਵਾਲੇ ਟਿੱਲੇ।
ਕਿ ਸ਼ੈਰੀ ਵੀ ਰੋਇਆ ਨਾਲ ਰੋਈ ਕਲਮ,
ਦੇਖਕੇ ਹਾਲ ਮੇਰਾ ਸਾਰੇ ਹੀ ਰੋਏ ਤਾਰੇ।
ਕਿ ਚੰਦ ਹੱਸੇ ਤੇ ਚਾਂਦਨੀ ਰੋਈ,
ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹੱਸੇ ਪਰ ਆਸ਼ਕ ਰੋਏ ਸਾਰੇ।
ਚੰਦ ਹੋਇਆ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕੇ ਆਸ਼ਕ ਦੇਖਣ ਉਹਨੂੰ,
ਜੇ ਚਾਂਦਨੀ ਹੀ ਛੱਡ ਗਈ ਫੇਰ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬਣੂੰ।
ਸ਼ੈਰੀ ਬੈਠਾ ਸੋਚੇ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਲਿਖਦਾ ਤੂੰ,
ਜੇ ਬੇਵਫ਼ਾ ਹੀ ਛੱਡ ਗਈ ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬਣੂੰ।
