ਚੜ੍ਹਦੇ ਢਲਦੇ ਦਿਹੁੰ ਵੇ
ਮੇਰ ਹੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਾਲ
ਭਰ ਭਰ ਲਥਦੇ
ਲਥ ਲਥ ਭਰਦੇ
ਪਾਣੀ ਸ਼ਹੁ ਦਰਿਆਂ ਦੇ
ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੋਰ ਖੋਰ ਕੇ
ਖੜਦੇ ਜਾਂਦੇ ਨਾਲ ।
ਹੰਢਣ ਦਿਹੁੰ ਤੇ ਰਾਤ ਵੇ
ਹੰਢਣ ਪਏ ਤ੍ਰੈਕਾਲ ।
ਹੰਢਦੇ ਛਿਜਦੇ ਜਾਣ ਵੇ
ਮੇਰੇ ਸ੍ਵਾਸ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ।
ਇਹ ਸ੍ਵਾਸਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਹੁਣ
ਗਿੜਨੇ ਹੋਏ ਮੁਹਾਲ ।
ਅਜ ਆਖਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ
ਇਕ ਭੋਰੀ ਦਰਸ ਦਿਖਾਲ !
ਨਿੱਤ ਤਰਕਾਲਾਂ ਸੌਂਦੀਆਂ
ਕਿਸੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਨੂਰ ਨੂੰ
ਘੁੱਟ ਕਲੇਜੇ ਨਾਲ ।
ਸੁੱਤੀਆਂ ਉੱਠਣ ਸਰਘੀਆਂ
ਕੰਨਾਂ ਤੀਕਣ ਲਾਲ ।
ਕੀ ਸੂਰਜ ਕੀ ਚੰਦ ਵੇ
ਕੀ ਦਿਹੁੰ ਕੀ ਰੈਣ
ਕੀ ਸੁਤੇ ਕੀ ਜਾਗਦੇ
ਕੀ ਕੋਈ ਦੋ ਨੈਣ
ਔਣ ਸਵੇਰਾਂ ਜਾਣ ਸਵੇਰਾਂ
ਔਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣ
ਪਰ ਸਵੇਰਾਂ ਕੀ ਕਹਿਣ ਵੇ
ਅਜ ਨਸੀਬ ਹੀ ਇਸ਼ਕ ਦੇ
ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਜਦ ਹੈਣ ।
ਮੋੜ ਦਿਆਂ ਮੈਂ ਅੱਥਰਾਂ
ਹੰਝੂ ਦੇਵਾਂ ਹੋੜ
ਇਸ਼ਕ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਸਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਏਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾ ਲੋੜ ।
ਮਿੱਟੀ ਖੁਰਦੀ ਖੁਰਣ ਦੇ
ਇਸ਼ਕ ਨਾ ਖੁਰੇ ਰਵਾਲ
ਚੜ੍ਹਦੇ ਢਲਦੇ ਦਿਹੁੰ ਵੇ
ਮੇਰੇ ਹੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਾਲ।
