ਛੱਡ ਦਿਲਾ ਇਹ ਤਫ਼ਲ-ਤਸੱਲੀ ਭੁੱਲ ਕੇ ਕੀਹਨੇ ਆਉਣਾ ।
ਅੱਗੋਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਬੀਬਾ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਸਮਝਾਉਣਾ ।
ਝੁੱਲੇ ਵਾਅ ਤੇ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਦਿਹਾੜੀ ਲੰਘੀ,
ਗੁੰਮੇ੍ਹ ਦੇ ਵਿਚ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਝੱਟ ਦਾ ਝੱਟ ਲੰਘਾਉੇਣਾ ।
ਹਸ਼ਰ ਦਿਹਾੜੇ ਅੱਖੀਆਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਭਰ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਹੰਝੂ,
ਕੋਝੀ ਗੱਲ ਸੀ ਖ਼ਾਲਮ-ਖ਼ਾਲੀ ਭਾਂਡੇ ਦਾ ਪਰਤਾਉਣਾ ।
ਰੰਗਲੇ-ਰੰਗਲੇ ਰੀਝ-ਪਟੋਲੇ ਆਪੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋੜਾਂ,
ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਪਿਆ ਝਿੜਕਾਂ ਦੇਵਾਂ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡ ਖਿਡੌਣਾ ।
ਅੱਖੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਰੁਸ ਕੇ ਨੀਂਦਰ ਇੰਜ ਗਈ ਏ 'ਅਨਵਰ',
ਜੀਵੇਂ ਏਸ ਪਰਾਹੁਣੇ ਏਥੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਫੇਰਾ ਪਾਉਣਾ ।
