ਚਿੱਟਾ ਕਾਗਜ਼ ਕਾਲੇ ਅੱਖਰ ।
ਕਰਦੇ ਜਾਣ ਉਜਾਲੇ ਅੱਖਰ ।
ਕਲਮ ਮੇਰੀ ਦੇ ਜਾਏ ਨੇ ਇਹ,
ਅਣਖ਼ਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਪਾਲ਼ੇ ਅੱਖਰ ।
ਕਲਮ ਜਦੋਂ ਲਿਖਦੀ ਹੈ ਮੇਰੀ,
ਫਿਰਦੇ ਆਲ ਦੁਆਲੇ ਅੱਖਰ ।
ਵੇਖ ਲਵਾਂ ਗੱਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਦ,
ਖਾਂਦੇ ਫਿਰਨ ਉਬਾਲੇ ਅੱਖਰ ।
ਆ ਜਾਵਣ ਜਦ ਆਈ ਤੇ ਇਹ,
ਫਿਰ ਨਾ ਜਾਣ ਸੰਭਾਲੇ ਅੱਖਰ ।
ਕੱਢੇ ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਅੰਦਰੋਂ,
ਚੁੱਭੀਆਂ ਲਾ ਲਾ ਭਾਲ਼ੇ ਅੱਖਰ ।
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨੇ ਇਹ
ਜਾਨ ਤੋੰ ਵੱਧ ਸੰਭਾਲ਼ੇ ਅੱਖਰ ।
ਨਾਲ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਤੁਰਦੇ ਨੇ ਇਹ,
ਹੁੰਦੇ ਨਹੀੰ ਬੇ ਤਾਲੇ ਅੱਖਰ ।
ਇਹ ਅੱਖਰ ਮੈਂ ਆਪ ਲਿਖੇ ਨੇ,
ਕਿਤਿਉਂ ਨਹੀਂ ਉਧਾਲੇ ਅੱਖਰ ।
ਜਦ ਰੁਖ਼ਸਤ ‘ਸੁਰਜੀਤ’ ਹੋਏਗੀ,
ਸ਼ਬਦ ਤੁਰਨਗੇ ਨਾਲੇ ਅੱਖਰ ।
